.:: Theognosia ::.

head

agioiPateresMainImage
 
Θέματα :

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΜΑΣ ΛΕΕΙ : ΟΤΙ ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑ ΑΓΝΟΕΙ ΤΟΣΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ, ΟΣΟ ΤΟ ΝΑ ΠΡΟΣΗΛΩΝΕΤΑΙ ΣΤΑ ΒΙΩΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ, ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΕ ΠΑΛΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΗΛΩΝΕΤΑΙ ΤΟΣΟ ΣΤΑ ΒΙΩΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ, ΟΣΟ ΤΟ ΝΑ ΑΓΝΟΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ, ΕΠΕΙΔΗ ΑΥΤΑ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ ΤΟ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΛΛΟ

«Και εμείς, λοιπόν, όσο περισσότερο θα προοδεύουμε στην αρετή, τόσο περισσότερο ας ταπεινώνουμε τους εαυτούς μας, επειδή αυτό κατεξοχήν είναι η αρετή. Διότι, όπως ακριβώς, όσο πιο προσεκτικά παρατηρήσουμε, τόσο περισσότερο διαπιστώνουμε την απόστασή μας από τον ουρανό, έτσι και όσο πιο πολύ επιδιδόμαστε στην αρετή τόσο περισσότερο διαπιστώνουμε την απόσταση που υπάρχει ανάμεσα στο Θεό και σε μας. Αλλά όμως δεν είναι μικρή απόδειξη ευσεβείας το να μπορέσουμε να γνωρίσουμε τη δική μας αξία. Διότι αυτός είναι εκείνος που γνωρίζει καλύτερα τον εαυτό του, αυτός που θεωρεί τον εαυτό του ότι δεν είναι τίποτε. Γι’ αυτό βεβαίως και ο Δαυϊδ και ο Αβραάμ, όταν ανέβηκαν στην τελευταία κορυφή της αρετής, τότε ακριβώς το επέτυχαν αυτό. Και ο μεν πρώτος ονόμαζε τον εαυτό του χώμα και στάχτη (Γεν. 18, 27), ο δε δεύτερος σκουλήκι (Ψαλμ. 21, 7). Και όλοι οι Άγιοι με όμοιο τρόπο με αυτές τις λέξεις ελεεινολογούν τους εαυτούς τους. Διότι, βέβαια, αυτός που υπερηφανεύεται, εκείνος είναι περισσότερο από όλους που δεν γνωρίζει τον εαυτό του. Γι’ αυτό, κατά την κοινή συνήθεια, συνηθίζουμε να λέμε για τους υπερήφανους: ‘Δεν γνωρίζει τον εαυτό του, αγνοεί τον εαυτό του’. Αυτός δε που αγνοεί τον εαυτό του, ποιόν άλλον μπορεί να γνωρίσει; Διότι, όπως ακριβώς αυτός που γνωρίζει τον εαυτό του, θε μπορέσει να γνωρίσει όλα γενικά, έτσι και αυτός που δεν γνωρίζει αυτόν, ούτε τα άλλα θα γνωρίσει. Τέτοιος ήταν εκείνος που λέγει: «Επάνω από τον ουρανό θα τοποθετήσω τον θρόνο μου» (Ης. 14, 13). Επειδή δηλαδή δεν γνώρισε τον εαυτό του, και όλα τα άλλα δεν τα γνώρισε. Ο Παύλος όμως δεν συμπεριφερόταν με αυτόν τον τρόπο, αλλά ονόμαζε τον εαυτό του έκτρωμα και τελευταίο από τους αγίους (= χριστιανούς), και δεν θεωρούσε τον εαυτό του άξιο να φέρει το όνομα των Αποστόλων και μάλιστα μετά από τόσα και τέτοιου είδους κατορθώματα.

Αυτού λοιπόν ας γίνουμε ζηλωτές και ας τον μιμηθούμε. Θα τον μιμηθούμε δε εάν απαλλαγούμε από τη γη και τα πράγματα της γης (= επίγειες ή υλικές προσκολλήσεις μας). Διότι τίποτε δεν κάνει τον άνθρωπο να αγνοεί τόσο τον εαυτό του, όσο το να προσηλώνεται στα βιωτικά πράγματα. Και τίποτε πάλι δεν τον κάνει να προσηλώνεται τόσο στα βιωτικά πράγματα, όσο το να αγνοεί τον εαυτό του, επειδή αυτά εξαρτώνται το ένα από το άλλο. Διότι, όπως ακριβώς αυτός που αγαπά υπερβολικά την κοσμική δόξα και θεωρεί μεγάλα τα παρόντα πράγματα, δεν μπορεί να κατανοήσει τον εαυτό του και αν ακόμη καταβάλλει μύριες προσπάθειες, κατά τον ίδιο τρόπο και αυτός που περιφρονεί τα επίγεια πράγματα, θα γνωρίσει εύκολα τον εαυτό του. Όταν δε γνωρίσει τον εαυτό του, τροχάδην θα προχωρήσει και σε όλα τα άλλα μέρη της αρετής.

Ώστε λοιπόν, για να γνωρίσουμε αυτή την καλή επιστήμη, αφού απαλλαγούμε από όλα τα φθαρτά που εμβάλλουν μέσα μας μεγάλη φλόγα, και αφού κατανοήσουμε την ευτέλειά τους, ας επιδείξουμε όλη την ταπεινοφροσύνη και την ευσέβειά μας, για να επιτύχουμε και τα παρόντα και τα μελλοντικά αγαθά, με τη Χάρη και την Φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, με τον οποίο ανήκει η δόξα, η δύναμη και η τιμή στον Πατέρα μαζί με το Άγιο και Αγαθό Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν».

(Αγίου Ιωάννη Χρυσοστόμου, Ομιλία ΚΕ΄ (25η) στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, ΕΠΕ, τομ. 38, σελ. 165 – 169).

 

Ο ΜΕΓΑΣ ΦΩΤΙΟΣ ΜΑΣ ΛΕΕΙ : ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΞΑΡΤΗΣΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΜΕ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΠΙΣΤΟΥ

24. … στάσου στερεά στην πέτρα της πίστεως, πάνω στην οποία έχεις θεμελιωθεί ασάλευτα από τον Κύριο. Χτίζε πάνω σε αυτήν την ορθή σου πίστη αγαθές πράξεις και σεμνότητα του βίου, όχι ξύλα και χόρτα, ούτε καλαμιά, εύφλεκτη ύλη της αμαρτίας, που είναι για κάψιμο μόνο και για τίποτε άλλο χρήσιμη, αλλά χτίζε χρυσό και άργυρο, τα πολύτιμα από τα κατορθώματα. Γιατί αυτά συνοδευόμενα και από τους πειρασμούς, καθίστανται πιο καθαρά και πολύτιμα.

25. Έτσι μας διατάζει ο Χριστός, ο κοινός Δεσπότης, να παρουσιάζουμε καρπούς, και να μην καταντροπιάζουμε με τις πράξεις μας την πίστη. Έτσι μας συμβουλεύει ο Παύλος, ο μεγάλος διδάσκαλος της Εκκλησίας. Έτσι ο Πέτρος, ο κορυφαίος απόστολος… Έτσι δίδαξε την οικουμένη και οι θείος χορός των υπολοίπων αποστόλων, έτσι παρέλαβαν οι πατέρες μας, έτσι παρέδωσαν σε εμάς τους μετά από εκείνους, έτσι και εμείς σε προτρέπουμε και σε συμβουλεύουμε να κοσμείς την πίστη σου με αρετές και με την πίστη να κάνεις λαμπρότερες τις αρετές σου…

44. Όσο υπερέχει κανείς ως προς την εξουσία (πολιτική ή εκκλησιαστική), τόσο πιο υποχρεωμένος είναι να πρωτεύει και στην αρετή, όποιος όμως πράττει τα αντίθετα, πράττει συγχρόνως τρία (3) πταίσματα, τα κάκιστα. 1) Καταστρέφει τον εαυτό του, 2) προτρέπει προς την κακία αυτούς που τον βλέπουν, και 3) κάνει να βλασφημείται ο Θεός, γιατί σε τέτοιο άνθρωπο παραχώρησε τόσο μεγάλη εξουσία. Γι’ αυτό κάθε άνθρωπος βέβαια πρέπει να αποφεύγει την κακία (= αμαρτία), προπάντων όμως αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία.

(Μεγάλου Φωτίου του Αγιώτατου Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, Επιστολή Η΄ προς Μιχαήλ τον Άρχοντα Βουλγαρίας, ΕΠΕ, τομ. 13, σελ. 101 – 103 και 114 – 115).

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΜΑΣ ΛΕΕΙ : ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΤΙΟΧΟ Δ΄ ΤΟΝ ΕΠΙΦΑΝΗ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΠΙΔΙΩΚΕ ΒΙΑΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΠΙΒΑΛΕΙ ΤΗΝ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΙΑ, ΔΗΛΑΔΗ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΗΘΙΝΟ ΘΕΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΗΘΙΚΟ ΒΙΟ

Και οι Μακκαβαίοι; Γι’ αυτούς γίνεται ο πανηγυρισμός αυτός και ας μη τους τιμούν πολλοί, επειδή η άθλησή τους (= το μαρτύριό τους) δεν έγινε μετά Χριστόν. Αξίζει όμως να τους τιμούν όλοι, διότι η υπομονή τους αφορούσε την υπεράσπιση της θρησκείας των προγόνων τους [δηλαδή της Παλαιάς Διαθήκης εναντίον του Αντιόχου Δ΄ του Επιφανούς (από τους διαδόχους του Μεγάλου Αλεξάνδρου) της Συρίας, ο οποίος επιδίωκε να επιβάλει βίαια την ειδωλολατρεία στους Εβραίους, δηλαδή την ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΗΘΙΝΟ ΘΕΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΗΘΙΚΟ ΒΙΟ]. Και εκείνοι μαρτύρησαν πριν από τα Πάθη του Χριστού, τί τάχα θα έκαναν εάν καταδιώκονταν μετά Χριστόν και ήθελαν να μιμηθούν τον θάνατο Εκείνου για χάρη μας; Αυτοί που, χωρίς παράδειγμα, έδειξαν τόση ανδρεία, πώς δεν θα φαίνονταν πολύ πιο γενναίοι, εάν αντιμετώπιζαν τον κίνδυνο έχοντας μπροστά τους τέτοιο παράδειγμα; Και υπάρχει και ένας μυστικός και απόρρητος λόγος πολύ πιθανός, για μένα βέβαια και όλους τους φίλους του Θεού, ότι κανένας από όσους τελειώθηκαν προ Χριστού, δεν το πέτυχε χωρίς πίστη στον Χριστό. Ο Λόγος (= ο Χριστός) δηλαδή παρουσιάστηκε αργότερα, όταν ήταν ο ορισμένος καιρός, είχε γίνει όμως γνωστός και πρωτύτερα σε όσους ήταν καθαροί στον νου, όπως γίνεται φανερό από όσους έχουν τιμηθεί πριν την εμφάνισή Του. (…)

Αυτούς ας μιμούμαστε και ιερείς και μητέρες καοι παιδιά. Οι ιερείς προς τιμήν του πνευματικού τους πατέρα, του Ελεαζάρου, που μας έδειξε το καλύτερο με λόγο και έργο. Οι μητέρες προς τιμήν της γενναίας μητέρας τους, να φανούν αληθινά φιλότιμες, αφού φέρουν κοντά στον Χριστό τα παιδιά τους, για να αγιασθεί και ο γάμος τους από μια τέτοια θυσία. Οι νέοι από σεβασμό προς τους αγίους αυτούς νέους, ας δαπανούν τη νεότητά τους όχι σε πάθη αισχρά, αλλά σε αγωνίσματα κατά των παθών, παλεύοντας γενναία προς τον καθημερινό Αντίοχο, που πολεμά κάθε μέλος του σώματος και με διαφόρους τρόπους μας καταδιώκει. Ποθώ να έχουμε αθλητές (= μάρτυρες είτε αίματος είτε συνειδήσεως) σε κάθε στιγμή και με κάθε τρόπο σε κάθε φύλο και σε κάθε ηλικία, που και φανερά να πολεμούνται και κρυφές επιβουλές να δέχονται, να βοηθούνται από τις παλαιές διηγήσεις, καθώς επίσης και από τις νέες και από παντού, όπως οι μέλισσες, να μαζεύουν τα πιο χρήσιμα, για να φιλοτεχνήσουν μια λαμπάδα με το γλυκό φως τους. Και έτσι με τη βοήθεια της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης να κυριαρχεί μέσα μας ο Θεός, που δοξάζεται και στο όνομα του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, που γνωρίζει τους δικούς Του και οι δικοί Του Τον γνωρίζουν και αυτοί, που Τον ομολογούμε αλλά και μας ομολογεί, που τον δοξάζουμε και μας δοξάζει στο όνομα του Χριστού, στον οποίο ανήκει η δόξα στους αιώνες. Αμήν.».

(Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, Λόγος 15ος, στους Μακκαβαίους, ΕΠΕ, τομ. 6, σελ. 14 - 39).

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ ΜΑΣ ΛΕΕΙ : ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ

Ο Θεός είναι η πηγή της υγείας… Μια άρρωστη κεφαλή – αυτό είναι οι ηγέτες και οι πρεσβύτεροι του λαού- και μια ασθενική καρδιά – αυτός είναι ο λαός.

Ο Προφήτης Ησαϊας παρουσιάζει έναν ολόκληρο λαό ως ένα σώμα και δείχνει ότι, ακόμη και στο σώμα του λαού συμβαίνει το ίδιο, όπως και στο σώμα ενός ανθρώπου. Όταν ένα όργανο του σώματος ασθενεί, ναι μεν μόνον αυτό το όργανο είναι άρρωστο, αλλά εξαιτίας αυτού του οργάνου ολόκληρο το σώμα αισθάνεται ασθενικό.

Έτσι συνέβη και με τον λαό του Ισραήλ: ασθενούσε η κεφαλή και από άρρωστη κεφαλή, η καρδιά ασθένησε. Οι ηγέτες και οι πρεσβύτεροι του Ισραήλ εγκατέλειψαν τον Νόμο του Θεού και ακολούθησαν τις (υλικές) αισθήσεις τους. Αντί για τον Νόμο του Θεού προέκριναν το σαρκικό φρόνημά τους και τον αμαυρωμένο από ποικίλες κοσμικές επιρροές νου τους, ως οδοδείκτες της ζωής. Έπεσαν στο χωρίς ελπίδα σκοτάδι της ειδωλολατρικής πλάνης (και συνακόλουθα του Σατανισμού). Από την παραφροσύνη του νου (ηγετών) ασθένησε η καρδιά (ο λαός).

Είναι πολύ πιο δύσκολο για την καρδιά να χωριστεί από τον Θεό, απ’ ότι είναι για τον νου. Είναι πολύ πιο δύσκολο για έναν λαό να χωριστεί από τον Θεό, απ’ ότι είναι για τους ηγέτες του. Όταν η κεφαλή νοσεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, τότε η καρδιά ασθενεί και ενδίδει. Εξαιτίας της διαφθοράς των κυβερνητών του, ένας λαός τελικά ξεστρατίζει από την ορθό οδό (που οδηγεί στον Άγιο Τριαδικό Θεό).

Αυτή είναι η όραση του Ησαϊα, αληθινού Προφήτη του Θεού. Πράγματι, αυτή είναι μία αληθινή αποκάλυψη, για τότε όσο και για τώρα – για τον λαό του τότε Ισραήλ (= της Εκκλησίας της Παλαιάς Διαθήκης) αλλά και του σήμερα (= της Εκκλησίας της Καινής Διαθήκης). Κοιτάξτε τους ανθρώπους που γνωρίζετε καλύτερα, και κρίνετε μόνοι σας: δεν είναι η κεφαλή (= η συντριπτική πλειονότητα των « Ορθόδοξων» κληρικών) άρρωστη και η καρδιά (= η συντριπτική πλειονότητα των βαπτισμένων «Ορθόδοξων» Χριστιανών) ασθενική;

(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Πνευματικό Ημερολόγιο, μήνας Αύγουστος, 4 Αυγούστου, εκδ. Άθως, Αθήνα 2015, σελ. 44-45).

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ ΜΑΣ ΛΕΕΙ : ΝΑ ΑΠΟΣΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΑΙΑ ΚΑΙ ΗΔΟΝΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, ΠΟΥ ΠΟΛΥ ΓΡΗΓΟΡΑ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΧΑΝΟΝΤΑΙ, ΕΝΩ ΘΑ ΛΟΓΟΔΟΤΗΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΔΙΚΑΙΟΚΡΙΤΗ ΧΡΙΣΤΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΑΣ, ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΜΑΣ

Η ζωή μας είναι ένας δρόμος, και δρόμος που δεν τελειώνει σε μια, δύο ή περισσότερες μέρες, αλλά εκτείνεται συνεχώς σε όλο το μήκος της ζωής μας, μέχρι που να αναχωρήσουμε από τα εδώ για τη μέλλουσα ζωή. Πόση λοιπόν αντοχή χρειάζεται; Πόση δύναμη και νηφαλιότητα και προθυμία, για να μη γονατίσουμε, για να μην αποκάμουμε μπροστά σε τόσο μεγάλο διάστημα, και όταν μάλιστα έχουμε και τον αντίπαλό μας εχθρό (δηλαδή τον Σατανά και τους διαβόλους του) να μας εμποδίζει και να μας βάλει τρικλοποδιές στα βήματα που κάνουμε, σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, αλλά έχουμε επίσης και βοηθό Αυτόν που μας προγυμνάζει στους αγώνες, και συνοδοιπόρο επίσης στον δρόμο, όχι όποιον και όποιον, αλλά τον Κύριο και Δεσπότη του σύμπαντος, καθώς και τις βοήθειες και τη φρούρηση των Αγίων Αγγέλων. Γιατί λέγει: «Να, δεν νυστάζει, ούτε κοιμάται αυτός που φυλάει τον Ισραηλιτικό λαό (= τότε Εκκλησία της Παλαιάς Διαθήκης, και στη συνέχεια Εκκλησία της Καινής Διαθήκης) (Ψαλμός 120, 4). Γι’ αυτό ας αφοσιωθούμε με προθυμία στον δρόμο μας, με καρτερία στην αντίστασή μας, με πολύ προθυμία και ζήλο, χωρίς να βλέπουμε προς τα κάτω, αλλά αποβλέποντας προς τα πάνω, όπως κάνουν οι δρομείς. Γιατί, αν κοιτάξουμε προς τα κάτω, θα μας πιάσει οκνηρία και λιποψυχία, καθόσον η σκέψη μας θα στρέφεται εδώ και εκεί, στα μάταια και τα ηδονικά πράγματα αυτής της ζωής, στην πορνεία, στη γαστριμαργία, στην φιλοκέρδεια, στην απάτη των ματιών, στα θέατρα, στα πανηγύρια, στους καλλωπισμούς, στην έπαρση και σε κάθε άλλο από αυτά που πάρα πολύ γρήγορα απομακρύνονται και χάνονται.

Και πράγματι, ποιό από τα πράγματα της ζωής παραμένει και δεν παρέρχεται, όπως ακριβώς το όνειρο και η σκιά που χάνεται; Κοιτάξτε λοιπόν και δείτε από τις παλιές γενεές μέχρι τώρα ποιος ή τί έμεινε στην ίδια κατάσταση, και δεν αλλοιώθηκε και δεν αφανίστηκε και δεν χάθηκε, όπως θα μπορούσα να πω, με πάταγο, ακόμη και η μνήμη του, όπως βασιλείς, διοικητές, άρχοντες, τύραννοι, άνθρωποι που απολάμβαναν τη ζωή και υπερηφανεύονταν, πλούσιοι και δοξασμένοι, που έκτιζαν σπίτια και πόλεις, πού φύτευαν αμπέλια και κήπους, που στολίζονταν και καμάρωναν, παράνυμφοι και γαμπροί, πολύτεκνοι και με καλά παιδιά, άπληστοι και χρυσολάτρες, οι οποίοι έκαναν και υφίσταντο τα πάντα, όσα συμβάλλουν στην καλή κατάσταση του σώματος και του αίματος; Δεν έμεινε τίποτε λοιπόν από την αρχή του κόσμου μέχρι σήμερα ούτε διασώθηκε, αλλά όπως είπα, χάθηκε και εξαφανίστηκε, και μακάρι να ήταν μόνον αυτό, και να μην είχε φυλαχθεί για την ημέρα της κρίσεως και ανταμοιβής του Θεού, ο οποίος θα ανταποδώσει στον καθένα ανάλογα με τ έργα του.

Αυτά για την εδώ ζωή (…)».

(Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτη, Κατήχηση 102η – Για την απαλλαγή από τα πάθη της μάταιης και φθαρτής ζωής, και για την άρτια ψυχική κατάσταση και προθυμία της κατά Θεόν ζωής και του ασκητικού μας δρόμου, ΕΠΕ, Φιλοκαλία, τομ. 18Α, σελ. 379 και 381).

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ (ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΧΡΙΔΟΣ ΚΑΙ ΖΗΤΣΗΣ) : ΓΙΑ ΤΗ ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΟΣΩΝ ΠΡΟΣΕΡΧΟΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΕΚΠΙΠΤΟΥΝ (= ΤΟΝ ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ)

Ο ήλιος είναι λαμπρός, αλλά οι λόγοι του Αποστόλου είναι λαμπρότεροι από τον ήλιο. Ο ήλιος φωτίζει τα σώματα αλλά δεν μπορεί να καταυγάσει τις ψυχές – οι αποστολικοί λόγοι όμως φωτίζουν τις ψυχές! Ο Απόστολος (Πέτρος, Β΄ Πέτρου 2, 20) βλέπει καθαρά τα ύψη και τα βάθη της ψυχής και μας την φωτίζει, χάρη στη διάπυρη αγάπη του, για να μας οδηγήσει στο άμεμπτο μονοπάτι της σωτηρίας

Με ελάχιστα λόγια μας δίνει δύο σπουδαίες συμβουλές.

Η πρώτη είναι ότι κανένας δεν μπορεί να αποφύγει την ακαθαρσία αυτού του κόσμου, παρεκτός δια της επιγνώσεως (= βαθιάς γνώσης του Θεανθρώπινου Προσώπου Του) του Κυρίου και Σωτήρος Ιησού Χριστού. Αν κάποιος δεν έχει επίγνωση του Ιησού, δεν μπορεί να δει ή να γνωρίσει τη λύμη του κόσμου. Χωρίς την επίγνωση του Ιησού ο άνθρωπος είναι ανίκανος να καθαριστεί από τη λύμη αυτή.

Η δεύτερη νουθεσία είναι ότι, όταν ένας άνθρωπος έχει μεν ξεφύγει από τη μιαρότητα του κόσμου, δια της επιγνώσεως του Κυρίου Ιησού Χριστού, αλλ’ όμως επιστρέψει για να εμπλακεί πάλι σε αυτήν, τότε ισχύει γι’ αυτόν το Γραφικό: η εσχάτη πλάνη χείρων (= χειρότερη) της πρώτης (Ματθ. 27, 64). Διότι αφού γνώρισε το φως, επιστρέψει πάλι στο σκοτάδι. Και τότε το σκοτάδι γίνεται ακόμη πιο σκοτεινό. Έχοντας γνωρίσει τη δικαιοσύνη (= την αγιότητα) βυθίζεται πάλι στην αδικία (= στην αμαρτωλότητα) και η τιμωρία του είναι ακόμη πιο σκληρή. Έχοντας γνωρίσει την αγιότητα ο άνθρωπος πέφτει πάλι στην αγριότητα. Και τότε η κτηνώδης φύση του αποκτηνώνεται χειρότερα από ποτέ.

Ο άγιος Απόστολος δεν διστάζει να παρομοιάσει το πισωγύρισμα αυτό του ανθρώπου με την κίνηση του σκύλου, που επιστρέφει στο ξέρασμά του, και του χοίρου, ο οποίος αφού λούστηκε και καθαρίστηκε, κυλίστηκε πάλι μέσα στο βόρβορο (ο.π., 2, 22).

Όποιος γνωρίσει τον Ιησού Χριστό, γνωρίζει επίσης όλα όσα χρειάζονται για τη σωτηρία του: λαμβάνει από το Θεόν την όραση, ώστε να βλέπει τις ακαθαρσίες, τα ψεύδη και τις αδικίες και λαμβάνει τη δύναμη για να γλυτώσει από όλα αυτά. Επομένως ας μη γυρίσει πίσω, για να μην τον καταπιεί ο θάνατος. Ας μην προκαλεί επανειλημμένα, αναρίθμητες φορές, τον Θεό. Διότι, αν ο Θεός την πρώτη φορά τάχυνε για να τον σώσει, τη δεύτερη φορά θα βραδύνει και την τρίτη, ακόμη πιο βραδέως θα σπεύσει ο Θεός.

Κύριε Ιησού Χριστέ, Πανάγαθε Θεέ και Σωτήρα μας, μη μακρύνεις από εμάς την ώρα της αδυναμίας μας και όταν οι ρυπαρότητες του μιαρού κόσμου τούτου μας προκαλούν να επιστρέψουμε σε αυτές.

(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Πνευματικό Ημερολόγιο, Μήνας Ιούλιος, 26-7, εκδ. Άθως, Αθήνα 2014, σελ. 261-262).

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ (ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΧΡΙΔΟΣ ΚΑΙ ΖΗΤΣΗΣ) : ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΨΕΥΔΟΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥΣ

Ο άνθρωπος είναι σε πόλεμο στον κόσμο τούτο. Η μάχη είναι συνεχής και οι εχθροί πολυάριθμοι. ΟΙ ΨΕΥΔΟΔΙΔΑΣΚΑΛΟΙ ΣΥΓΚΑΤΑΛΕΓΟΝΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΠΛΕΟΝ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ. Μόνον αν ο νους του ανθρώπου στραφεί προς τον Ζωντανό Θεό, θα είναι διασφαλισμένος έναντι των επικίνδυνων αυτών εχθρών.

Οι ψευδοδιδάσκαλοι είναι είτε τυφλοί είτε ληστές: οι πρώτοι επειδή οδηγούν εαυτούς και αλλήλους στον όλεθρο, εξαιτίας της τυφλότητάς τους και οι δεύτεροι επειδή, εξαιτίας της πονηρίας τους, σκοπίμως παραπλανούν άλλους και παραδίδουν τις ψυχές και τα σώματά τους στις φλόγες της κολάσεως.

Ο Ίδιος ο Κύριος το προφήτευσε: και πολλοί ψευδοπροφήται εγερθήσονται και πλανήσουσι πολλούς (Ματθ. 24, 11). Ο Απόστολος απλώς επιβεβαιώνει τους λόγους του Κυρίου.

Τόσο οι ψευδοπροφήτες, όσο και οι ψευδοδιδάσκαλοι, θα σπείρουν τους σπόρους της καταστροφής ανάμεσα στο λαό. Αυτές είναι οι αιρέσεις απωλείας, δια των οποίων ορισμένοι θα αρνηθούν τον Κύριο, ο Οποίος λύτρωσε (από την κατάρα)το ανθρώπινο γένος με το Πανάχραντο Αίμα Του. ΠΟΛΛΟΙ ΨΕΥΔΟ-ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΙ [σημειωτέον ότι οι επίσκοποι, κληρικοί και μοναχοί που αποδέχονται τις αποφάσεις της Ψευδο-συνόδου της Κρήτης είναι ψευδο-διδάσκαλοι, και κατά τον 15ο Κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου] έχουν ήδη εμφανιστεί και διασπείρει πλήθος αιρέσεων στον κόσμο, που είναι καταστροφικές σαν σαλιγκάρια.

Αν γνωρίζετε αυτές τις αιρέσεις απωλείας, τις οποίες καταδίκασαν οι Άγιοι Πατέρες στις Οικουμενικές Συνόδους
[όπως είναι η Παναίρεση του Οικουμενισμού = Θρησκευτικού Συγκρητισμού = Γνωστικισμού, ο οποίος καταδικάστηκε από τους Αποστόλους και ιδίως τους Ιωάννη και Παύλο, από τις Οικουμενικές Συνόδους και από τους Αγίους Πατέρες, όπως παραπάνω αναλύει ο Γέροντος Αθανάσιος Μυτιληναίος στα Μαθήματά του 8ο και 9ο από τις Επιλογές στον Ησαϊα, των οποίων μαθημάτων τις απομαγνητοφωνήσεις παρουσιάζει παραπάνω η Θεογνωσία],
τότε θα είσαστε σε θέση να αναγνωρίσετε τον πρωταρχικό σπόρο του δηλητηρίου, τον οποίο σπέρνει ο διάβολος, με τους υπηρέτες του, στο χωράφι μέσα στο οποίο ο Σωτήρας έχει σπείρει καθαρό σιτάρι.

Αλλά όμως, είτε γνωρίζετε είτε όχι,
1 - καθοδηγείστε το νου σας προς τον Κύριο,
2 – περιφρουρήστε τον εαυτό σας με το σημείο του Σταυρού,
3 – καλέστε την Πανάχραντη Παναγία, τους θεαρέστους Αγίους και τον Φύλακα Άγγελό Σας – και μη φοβάστε.

Επιπλέον, πάντα να ρωτάτε την Εκκλησία του Χριστού
[η οποία δεν ταυτίζεται με την θεσμική λεγόμενη εκκλησία, όταν αυτή εισάγει συνοδικά (παν)αίρεση, οπότε αποσχίζεται αιρετικώς από την Εκκλησία των Αποστόλων, καιη οποία είναι η Εκκλησία των Αποστόλων, το Μυστικό Σώμα του Χριστού, το λείμμα των πραγματικών πιστών (το οποίο και μόνον αυτό, κατά τον Απόστολο Παύλο, θα εισέλθει στη Βασιλεία του Αγίου Τριαδικού Θεού) οι οποίοι ασπάζονται και εφαρμόζουν την Ορθοδοξία και τη Ορθοπραξία και οι οποίοι είναι ενωμένοι, γι’ αυτό το λόγο, είναι ενωμένοι με την Κεφαλή της Εκκλησίας των Αποστόλων],
και αυτή η Εκκλησία των Αποστόλων - μέσω της Αγίας Γραφής και της Ιεράς Παραδόσεως, όπως αυτές ερμηνεύονται ορθά από τους Αγίους Πατέρες, σε Συνόδους ή κατ’ ιδίαν – επειδή είναι πολύ έμπειρη και νικηφόρα απέναντι σε κάθε ψεύδος, θα σας πει τί είναι αληθινό [εξ αντιδιαστολής, και τί νοθευμένο ή κίβδηλο]. Διότι εμείς είμαστε του σήμερα, αλλά η Εκκλησία του Χριστού είναι από αμνημονεύτων χρόνων. Η μνήμη μας είναι βραχύτερη από τη μνήμη της Εκκλησίας του Χριστού και των Αποστόλων.

Ώ Κύριε Ιησού, Σύ είσαι η μόνη Οδός, η μόνη Αλήθεια και η μόνη Ζωή. Μη μας αφήσεις, Κύριε, να γίνουμε έρμαια των ψευδοδιδασκάλων και να αποστατήσουμε από Εσένα και την Αληθινή Εκκλησία Σου.

(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Πνευματικό Ημερολόγιο μήνα Ιουλίου, 21-7-2017, σελ. 211-212).

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ Ο ΝΕΟΣ (ΠΟΠΟΒΙΤΣ) : ΟΤΙ Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Ο ΠΛΕΟΝ ΡΙΖΙΚΟΣ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΣ (= ΔΥΤΙΚΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΣ)

Επιμόνως και συνεχώς προσπαθούσε ο παπισμός να αντικαταστήσει τον Θεάνθρωπο με τον άνθρωπο, έως ότου στο δόγμα για το αλάθητο του ανθρώπου (πάπα) αντικαταστάθηκε για πάντα ο Θεάνθρωπος από τον αλάθητο άνθρωπο. Διότι με το δόγμα αυτό ανακηρύχθηκε αποφασιστικά και σαφώς ο άνθρωπος (πάπας) ως κάτι μεγαλύτερο όχι μόνον του ανθρώπου, αλλά και των Αγίων Αποστόλων και των Αγίων Πατέρων και Οικουμενικών Συνόδων. Με μια τέτοια αποστασία από τον Θεάνθρωπο, από την Καθολική – Οικουμενική Εκκλησία, ο παπικός μαξιμαλισμός υπερέβη και αυτόν τον Λούθηρο, τον δημιουργό του προτεσταντικού μινιμαλισμού. Και πράγματι, η πρώτη ριζική διαμαρτυρία (= προτεσταντισμός) εναντίον της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας πρέπει να αναζητηθεί στον παπισμό, όχι στον λουθηρανισμό. Και σε αυτήν τη διαμαρτυρία ακριβώς έγκειται ο πρώτος προτεσταντισμός. (…)

Πράγματι ο προτεσταντισμός δεν είναι άλλο παρά ένας κατά πάντα εφαρμοσμένος παπισμός παπισμός, η βασική αρχή του οποίου (το αλάθητο του ανθρώπου) έχει εφαρμοστεί στη ζωή καθενός ανθρώπου ιδιαίτερα. (…) Υπ’ αυτήν την άποψη μπορεί να λεχθεί ότι ο προτεσταντισμός είναι ένας εκλαϊκευμένος παπισμός, στερημένος όμως της μυστικής διαστάσεως, της αυθεντίας και της εξουσίας.

Με το να περιοριστεί στη Δύση ο Χριστιανισμός με όλες του τις άπειρες θεανθρώπινες αλήθειες, στον άνθρωπο, μεταβλήθηκε ο δυτικός Χριστιανισμός σε ουμανισμό. Το αποδεικνύει κατά τρόπο αναμφισβήτητο η ιστορική του πραγματικότητα. Ο δυτικός Χριστιανισμός, στην ουσία του, είναι ο πλέον ριζικός ουμανισμός, διότι ανακήρυξε τον άνθρωπο αλάθητο, και την θεανθρώπινη θρησκεία μετέβαλε σε θρησκεία ουμανιστική. Απόδειξη τούτου είναι το γεγονός ότι στη Ρωμαϊκή Εκκλησία ο Θεάνθρωπος απωθήθηκε στον ουρανό και στη θέση του τοποθετήθηκε ο αντιπρόσωπός Του πάπας… Πόσο τραγικός παραλογισμός, να ορίζεται αντικαταστάτης και αναπληρωτής για τον πανταχού παρόντα Κύριο και Θεό! Είναι όμως γεγονός ότι αυτός ο παραλογισμός ενσαρκώθηκε στον δυτικό Χριστιανισμό.

Έτσι επιτελέστηκε η τρόπον τινά εκ – σάρκωση του ενσαρκωθέντος Θεού, η απο-θεανθρώπιση του Θεανθρώπου. Ο δυτικός θρησκευτικός ουμανισμός ανακήρυξε τον πανταχού παρόντα Θεάνθρωπο ως μη παρόντα στη Ρώμη, και όρισε τον αντικαταστάτη Του στο πρόσωπο του αλάθητου ανθρώπου. Με όλα αυτά ο ουμανισμός αυτός είναι σαν να έλεγε στον Θεάνθρωπο: Αποσύρσου από αυτόν τον κόσμο στον άλλο, φύγε από εμάς, εμείς έχουμε τον αντικαταστάτη Σου, ο οποίος αλάθητα Σε αντικαθιστά σε όλα.

Αυτή η αντικατάσταση του Θεανθρώπου από τον άνθρωπο εκδηλώθηκε πρακτικά στην προφανή αντικατάσταση της χριστιανικής θεανθρώπινης μεθοδολογίας με την ανθρώπινη μεθοδολογία. (…)

Όλα αυτά οδηγούν στο συμπέρασμα: Ο ουμανιστικός Χριστιανισμός αποτελεί πράγματι την πλέον αποφασιστική διαμαρτυρία (= προτεσταντισμό) εναντίον του Θεανθρώπου και της αξιολογίας και της κριτηριολογίας Του. Βεβαίως, και εδώ παρουσιάζεται η προσφιλής τάση του ευρωπαίου ανθρώπου να συνοψίσει τα πάντα στον άνθρωπο ως την βασική αξία και το βασικό μέτρο των πάντων. Πίσω από αυτό στέκεται ένα είδωλο: «Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο».

Με την πράξη αυτή της σμικρύνσεως του Χριστιανισμού σε ουμανισμό έχει αναμφίβολα απλοποιηθεί ο Χριστιανισμός. Ταυτοχρόνως όμως έχει καταστραφεί. Και επειδή έγινε «ανάμειξη» του Χριστιανισμού με τον ουμανισμό, σήμερα σκέπτονται στην Ευρώπη να αντικαταστήσουν τον ουμανιστικό Χριστιανισμό με την παλαιά πολυθεϊστική θρησκεία. (…) ενώ από τα βάθη των αιώνων ηχούν τα σκληρά λόγια του θλιμμένου προφήτη του Θεού, του Ιερεμία: «Καταραμένος ο άνθρωπος που έχει την ελπίδα του σε άνθρωπο!» (Ιερεμ. 17, 5).

Σε μια «ευρεία» ιστορική προοπτική, το δυτικό δόγμα για το αλάθητο του ανθρώπου δεν είναι κάτι άλλο παρά μία προσπάθεια να αναζωογονηθεί και να διαιωνιστεί ο ευρωπαϊκός ουμανισμός που πεθαίνει. Τούτο είναι η τελευταία «μεταμόρφωση» και η τελική αποθέωση του ουμανισμού. Διότι μετά τον ορθολογιστικό διαφωτισμό του 18ου αιώνα και τον μυωπικό θετικισμό του 19ου αιώνα, στον ευρωπαϊκό ουμανισμό δεν υπολειπόταν τίποτε άλλο παρά να αποσυντεθεί μέσα στις αντιφάσεις και το αδιέξοδό του. Σε αυτήν την τραγική στιγμή έρχεται σε βοήθειά του ο θρησκευτικός ουμανισμός και με το δόγμα του για το αλάθητο του ανθρώπου, έσωσε τον ευρωπαϊκό ουμανισμό από τον ολοφάνερο θάνατο. Αλλά, έστω και δογματοποιημένος, ο δυτικός χριστιανικός ουμανισμός δεν μπορούσε να μην κρατήσει μέσα του όλες τις θανάσιμες αντιφάσεις του ευρωπαϊκού ουμανισμού, οι οποίες συγκλίνουν σε μια επιθυμία, να διωχθεί ο Θεάνθρωπος από τη γη στον ουρανό. Διότι για τον ουμανισμό το βασικό και κυριότατο είναι να γίνει ο άνθρωπος η ύψιστη αξία και το έσχατο μέτρο.

(Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, Φιλοσοφικοί Κρημνοί, εκδ. Ιερά Μονή Χιλανδαρίου, σελ. 86-89).

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ : ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΩΝ ΛΟΓΩΝ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ «ΔΙΟ ΑΝΑΖΩΣΑΜΕΝΟΙ ΤΑΣ ΟΣΦΥΑΣ ΤΗΣ ΔΙΑΝΟΙΑΣ ΥΜΩΝ, ΝΗΦΟΝΤΕΣ» ;

Οι λόγοι αυτοί σημαίνουν: «Μην επιτρέψεις στο νου σου να φαντάζεται ρεμβόμενος, αλλά να τον συγκεντρώσεις στην περισυλλογή, αναλογιζόμενος τον Νόμο του Θεού».

Σημαίνουν επίσης: «Μην επιτρέψεις στο νου σου να κάνει κατάχρηση της θεοδώρητης ελευθερίας σου, με το να βυθίζεις την ψυχή στη δουλεία της σαρκός, του κόσμου και του διαβόλου. Προσήλωσε τον νου σου στον Χριστό όπως επάνω σε Σταυρό, ώστε η ψυχή σου να αναστηθεί εν Χριστώ».

Επιπλέον το νόημα είναι: «Απόκλεισε τον νου σου από όλες τις εκούσιες φαντασίες, από τις οποίες δηλητηριάζεται και πέφτει θύμα του διαβόλου. Κράτησέ τον ανασκουμπωμένο στον περιορισμένο χώρο της καρδιάς σου, εκεί όπου θα γίνει νηφάλιος δια της προσευχής και αγνός δια των δακρύων.

Στην ουσία ο λόγος του Αποστόλου σημαίνει: «Άσκησε τον νου σου να μην κάνει παράχρηση της ελευθερίας σου, καθυβρίζοντας έτσι τον Ζωντανό και Πολυεύσπλαχνο Θεό και νεκρώνοντας την ψυχή μέσα από τα πάθη».

Ώ Κύριε Ιησού, Συ ο Νους του Θεού και η Σοφία του Θεού, βοήθησέ μας να σταυρώσουμε τον νου μας, ώστε να σκεπτόμαστε μόνον ό,τι προέρχεται από Εσένα, ό,τι είναι δικό σου – ώστε ο νους μας να οδηγεί τις ψυχές μας νηφάλια στη σωτηρία».

(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Πνευματικό Ημερολόγιο, 5 Ιουλίου, εκδ. Άθως, Αθήνα 2004, σελ. 56).

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ Ο ΝΕΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ : ΟΤΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΟΤΗΤΑ (ΔΗΛΑΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΛΚΥΣΗ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΧΑΡΗΣ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ) ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ 1) Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ 2) ΤΑ ΚΑΛΑ ΕΡΓΑ

Επειδή όλος ο έπαινος και ο μακαρισμός των Αγίων από αυτά τα δύο συνίσταται, 1) από την ορθόδοξη πίστη, και από την ενάρετη πολιτεία, και από τα χαρίσματα του Παναγίου Πνεύματος. Διότι μαζί με τα δύο 1) με την πίστιν και 2) με τα έργα ακολουθεί και το τρίτο, τα χαρίσματα. Γιατί, όταν πολιτευθεί (ή ζήσει) κάποιος θεάρεστα, και με ορθόδοξο φρόνημα, και όταν χαριτωθεί (ή έλθει σε αυτόν η Θεία Χάρη), και δοξαστεί από τον Θεό με τη Χάρη του Παναγίου Πνεύματος, τότε ακολουθεί σε αυτόν και ο έπαινος και ο μακαρισμός από όλη την Εκκλησία των πιστών και από όλους τους διδασκάλους της. Αν όμως δεν έχει την ορθόδοξη πίστη και τα καλά έργα, αδύνατο είναι να έλθει σε αυτόν η Χάρη του Προσκυνητού και Αγίου Πνεύματος. Και αν δεν έλθει στον άνθρωπο η Χάρη του Αγίου Πνεύματος, και δεν κατοικήσει σε αυτόν, δεν πρέπει να καθόλου να ονομάζεται αυτός πνευματικός άνθρωπος. Και εκείνος που δεν γίνει πνευματικός, πώς είναι δυνατόν να γίνει Άγιος;

(Αγίου Συμεών Νέου Θεολόγου, Λόγος 55ος, Τα ευρισκόμενα, σελ. 278-279).

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ : ΓΙΑ ΤΑ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙΑ ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙ ΤΟΥ ΟΡΟΥΣ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

"Είδες πόσα σκαλοπάτια ανέβηκε (ο Κύριος Ιησούς Χριστός) και πώς μας έστησε στην ίδια την κορυφή της αρετής; Πρόσεξε τώρα μετρώντας προς τα πάνω."

Πρώτο σκαλί: Να μην κάνεις αρχή στην αδικία

Δεύτερο σκαλί: Να μην ανταποδώσεις το ίσο.

Τρίτο σκαλί: Να μην προξενήσεις ό,τι έπαθες, αλλά να μείνεις ήσυχος.

Τέταρτο σκαλί: Να προσφέρεις τον εαυτό σου για να αδικηθεί.

Πέμπτο σκαλί: Να προσφερθείς για πολύ περισσότερα από όσα θέλει εκείνος που σε αδικεί.

Έκτο σκαλί: Να μη μισήσεις αυτόν που σε έβλαψε.

Έβδομο σκαλί: Επιπλέον να αγαπήσεις αυτόν που σε έβλαψε.

Όγδοο σκαλί: Και ακόμη να ευεργετήσεις αυτόν που σε έβλαψε.

Ένατο σκαλί: Ταυτόχρονα να προσεύχεσαι στον Θεό γι’ αυτόν που σε έβλαψε.

(Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου, Υπόμνημα στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, τομ. 9, ΕΠΕ, σελ. 636)

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ Ο ΝΕΟΣ (ΠΟΠΟΒΙΤΣ) : ΤΗ ΜΗ ΑΠΟΔΟΧΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΗΣ ΤΟΥ ΣΕ ΕΠΙΣΚΟΠΟ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΤΟΥ ΜΟΥΚΑΤΣΕΒΟ ΣΤΗΝ ΠΟΝΤΟΚΑΡΠΑΘΙΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ

Για το αποστολικό και με εθελοθυσία έργο του πατρός Ιουστίνου στην Τσεχία και ιδίως στην Ποντοκαρπαθία της Ρωσίας, ο Μητροπολίτης Ιωσήφ πρότεινε στην Αγία Αρχιερατική Σύνοδο της Σερβικής Εκκλησίας να τον εκλέξουν Επίσκοπο για την νέα και ανακαινισμένη στην Ορθοδοξία Επαρχία του Μουκάτσεβο στην Ποντοκαρπαθία της Ρωσίας [όπου τα τελευταία χρόνια πριν το 1930 (οπότε απεστάλησαν από την Αγία Αρχιερατική Σύνοδο της Σερβικής Εκκλησίας ο Μητροπολίτης Ιωσήφ και ο πατέρας Ιουστίνος) οι χριστιανοί εκεί άρχισαν να επιστρέφουν στην Ορθοδοξία μετά από την βίαιη και πιεστική είσοδο σε αυτούς, κατά τους προγενέστερους χρόνους, της Ουνίας από τη Ρώμη].

Αναφορικά δε με θέμα αυτό, μεταξύ του πατρός Ιουστίνου και του Μητροπολίτη Ιωσήφ ανταλλάχθηκαν πολλές επιστολές και υποσχέσεις, αλλά στο τέλος ο πατήρ Ιουστίνος ΔΕΝ συναίνεσε να αποδεχθεί το επισκοπικό αξίωμα και την θέση αυτή.

Γι’ αυτό υπάρχει και ένα διατηρημένο γράμμα του προς τον Μητροπολίτη Ιωσήφ [αντίγραφο του οποίου έστειλε και στον Σέρβο Πατριάρχη Βαρνάβα και στον Επίσκοπο Νικόλαο (Βελιμίροβιτς)], με το οποίο ο πατήρ Ιουστίνος επεξηγεί την άρνησή του με τα παρακάτω λόγια:

«Παρακαλώ να με συγχωρήσετε, να δεχθείτε τη συγνώμη μου, επειδή ενεργώ έτσι. Κατέληξα σε αυτά που γράφω μετά από ακατανίκητη παρότρυνση της συνειδήσεώς μου. Μέσα μου αναρωτιέμαι για το άξιον του δρόμου στον οποίο οδηγώ την ψυχή μου στο μέσο αυτού του κόσμου, προς εκείνον τον επουράνιο κόσμο… Η δική σας σεβασμιότητα γνωστοποίησε σε εμένα με πάμπολλες ενέργειες και κατ’ εξοχήν αυτές τις ημέρες πριν την αναχώρησή σας για την Αγία Αρχιερατική Σύνοδο πως πρέπει να επιμείνω στο θέμα της εκλογής μου ως Επισκόπου στην Ποντοκαρπαθία της Ρωσίας. Εγώ ο ίδιος αυτό εξ αρχής το απέρριψα, όπως και τώρα το απαρνιέμαι. Αυτή δε η άρνησή μου δεν είναι αποτέλεσμα στιγμιαίας διαθέσεως, αλλά καρπός μακροχρόνιων σκέψεων, και έχει μέσα μου πολύ μεγάλη σπουδαιότητα, αφού είναι γέννημα της αταλάντευτης και αμετάβλητης αίσθησής μου ότι δεν είμαι κατάλληλος για επίσκοπος… Διέκρινα και παρατηρούσα για πολύ χρόνο και με κάθε ειλικρίνεια τον εαυτό μου με το Ευαγγέλιο και κατέληξα στο εξής οριστικό συμπέρασμα και αδίστακτη απόφαση. Σε καμία περίπτωση δεν μπορώ ούτε αποτολμώ να λάβω το επισκοπικό αξίωμα, διότι δεν έχω ούτε και τις στοιχειώδεις ευαγγελικές προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο. Εάν αποδεχόμουν τον βαθμό αυτόν της ιεροσύνης, ενσυνείδητα – και εξαιτίας αυτού και ασυγχώρητα – θα επέφερα στον εαυτό μου την καταδίκη, από τον λόγο του Σωτήρα για τον άνθρωπο που ασυλλόγιστα άρχισε να οικοδομεί πύργο αλλά δεν μπορούσε να τον τελειώσει, γιατί δεν σκέφθηκε πριν ούτε υπολόγισε με τί θα τον στερεώσει και αν έχει δυνάμεις και μέσα για να υλοποιήσει κάτι τέτοιο (βλ. Λουκ. ιδ΄28-30). Γνωρίζω άριστα τον εαυτό μου, γι’ αυτό και μου είναι πολύ δύσκολο να κρατήσω την ψυχή μου στα όρια της αγαθότητας του Χριστού. Εξ αυτού γεννιέται μέσα μου το ερώτημα με ποιόν τρόπο θα στηρίξω επιπροσθέτως άλλες εκατό χιλιάδες ξένες ψυχές δίνοντας παράλληλα γι’ αυτές λόγο στον Κύριο. Αναμετρώντας τον εαυτό μου με τις ευαγγελικές αρετές, δικάζοντάς τον με την φρικτή δίκη του Ευαγγελίου, ανακαλύπτω παντού μέσα μου οφθαλμοφανείς ανεπάρκειες και καταστρεπτικά ελαττώματα. Γι’ αυτό, με όλη μου την καρδιά, όλη μου την ψυχή και όλη μου την ύπαρξη, κατέληξα στην αμετάκλητη απόφαση να μην αποδεχθώ υπό καμία έννοια το επισκοπικό αξίωμα. Εκτός αυτού η Επαρχία Μουκάτσεβο είναι τέτοια, ώστε σε αυτήν την σκληρή και πολυβασανισμένη περιοχή πρέπει να τοποθετηθεί πρόσωπο τεράστιας και εγνωσμένης επισκοπικής εμπειρίας και σοφίας. Είναι λοιπόν απορίας άξιον πώς θα ανταποκριθώ εγώ ως άπειρος, ως αναρμόδιος και ως αθέλητα τοποθετημένος σε αυτήν τη θέση. Εκεί (στο Μουκάτσεβο) όλα βρίσκονται σε χαοτική αναστάτωση. Μέχρι τώρα τίποτε από εκεί δεν έχει μεταβληθεί στην παραδεδομένη κανονική του μορφή, ούτε στη συνήθη λειτουργικο-εκκλησιαστική πρακτική. Γι’ αυτό είναι απαραίτητος παλιός έμπειρος Επίσκοπος, που να διαθέτει μεγάλη χαριτόβρυτη εμπειρία, συγκερασμένη με εργασιακή επιτηδειότητα. Χωρίς αυτό όλα εδώ μπορεί να καταρρεύσουν».

Ωστόσο με κάθε τρόπο ο Μητροπολίτης Ιωσήφ υποσχόταν και παρότρυνε τον πατέρα Ιουστίνο να αποδεχθεί το επισκοπικό αξίωμα («Μην παραλείπετε από την σκέψη σας ούτε και αυτό», του έγραφε, «ότι το λυχνάρι δεν τοποθετείται υπό τον μόδιον (παραβάλετε Ματθ. ε΄, 15). Γι’ αυτό συμφιλιωθείτε με αυτό που έρχεται»). Όμως ο ταπεινός αββάς Ιουστίνος ήταν αμετακίνητος στην απόφασή του. Σε όλες τις μητροπολιτικές προτροπές απαντούσε με χωρία από την Αγία Γραφή. Αστειευόμενος, αλλά και με θυμό, ο Μητροπολίτης Ιωσήφ – ο οποίος κατά τα άλλα τον αγαπούσε – του είπε: «Υπάρχει καταφανής ατυχία σε αυτό, στο ότι δηλαδή εσύ γνωρίζεις τόσο άριστα την Αγία Γραφή».

(Επισκόπου Αθανασίου Γιέβτιτς, Βίος του Οσίου Πατρός Ιουστίνου Πόποβιτς, μετάφραση από τα Σερβικά από τον Γεώργιο Αβραμόπουλο, εκδ. Νεκτ. Παναγόπουλος, β΄ έκδ., Αθήνα 2007, σελ. 111 και 114-116)

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΣΑΑΚ Ο ΣΥΡΟΣ : ΜΕΛΕΤΑ ΣΥΝΕΧΩΣ ΚΑΙ ΑΚΟΡΕΣΤΑ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΩΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΩΝ

Μελέτα συνεχώς και αχόρταγα τα βιβλία των διδασκάλων περί προνοίας του Θεού. Διότι αυτά καθοδηγούν το νού να δει την τάξη των κτισμάτων του Θεού και των έργων του, τον ενδυναμώνουν με τα διδάγματά τους, τον καθιστούν ικανό να αποκτήσει νοήματα φωτολαμπή από τη λεπτότητά τους και τον βοηθούν να βαδίζει με καθαρότητα προς την κατανόηση των κτισμάτων του Θεού.

Διάβασε και τα Ευαγγέλια που έχουν παραδοθεί από τον Θεό για τη διαφώτιση όλης της οικουμένης, για να εφοδιασθείς με τη δύναμη της προνοίας Του που ενεργείται σε κάθε γενεά και βυθιστεί ο νους σου στα θαυμάσια κινήματα του Θεού. Αυτή η ανάγνωση συμβάλλει στον σκοπό σου, αλλά η ανάγνωσή σου να γίνεται στην ησυχία, μακριά από όλα. Να γίνεις ελεύθερος από την πολλή μέριμνα για το σώμα και την ταραχή από τις υποθέσεις, για να δοκιμάσεις μέσα στην ψυχή σου γλυκύτατη γεύση με την ευχάριστη κατανόηση που είναι πάνω από κάθε αίσθηση, και για να αισθανθεί η ψυχή σου τα θεία νοήματα όταν επιδίδεται σε αυτά. Τους λόγους των δοκίμων που απευθύνονται προς εσένα, να μην τους θεωρείς σαν τους λόγους των υποκριτών και των αρνητών των θείων λογίων, για να μη μείνεις στο σκοτάδι έως το τέλος της ζωής σου και στερηθείς του κέρδους τους, για να μη θορυβηθείς τον καιρό δράσεως του πολεμίου ως διεφθαρμένος και πέσεις μέσα στο βάθρο με τρόπο φαινομενικά καλό.

(Αγίου Ισαάκ του Σύρου, Λόγοι Ασκητικοί, Λόγος 23ος, Φιλοκαλία, τομ. 8Α, ΕΠΕ, σελ. 367)

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ : ΟΤΙ Η ΚΟΛΑΣΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ

Αδελφοί μου και πατέρες και παιδιά μου,

Να προσέχουμε, γιατί τη παρούσα ζωή είναι περίοδος αγώνων και θλίψεων και ιδρώτων. Και όχι αγώνων και θλίψεων και ιδρώτων, όπως θα μπορούσε κάποιος να πει, στιγμιαίων και βραχυπρόθεσμων, αλλά διαρκών και πολυετών και που τελειώνουν με τον κόσμο αυτόν. Ούτε πάλι η αποτυχία ή επιτυχία αυτής της πυγμαχίας αφορά μικρά και ασήμαντα και ανθρώπινα, αλλά τα ίδια τα θεία και ουράνια. Γιατί, ή κατορθώνουμε με έντονη υπομονή και ανυποχώρητη καρτερικότητα και εφαρμογή των αγίων εντολών τη Βασιλεία των Ουρανών και την αθανασία και την αιώνια ζωή και κληρονομούμε την απερίγραπτη και πρωτάκουστη και αδιανόητη απόλαυση των αιώνιων εκείνων αγαθών, ή, πράγμα που εύχομαι να μη συμβεί, αποτυγχάνοντας από αμέλεια και ραθυμία και μεγάλη προσήλωση και αγάπη αυτού του κόσμου και των ηδονών που χάνονται και προκαλούν φθορά, θα έχουμε και αιώνια κόλαση και ντροπή που δεν θα έχει τέλος, και τοποθέτηση στα αριστερά, και θα ακούσουμε εκείνη τη φοβερή και ανυπόστατη φωνή του Κριτή των όλων και Δεσπότη Θεού: «Φύγετε από μένα, καταραμένοι, στη φωτιά την αιώνια, που έχει ετοιμαστεί για τον διάβολο και τους αγγέλους του».

Αλλά να μη τα ακούσουμε αυτά ποτέ, παιδιά και αδελφοί μου, ούτε να υποστούμε εκείνον τον ελεεινό και ανεκδιήγητο χωρισμό από τους Αγίους και Δικαίους, οι οποίοι θα οδηγηθούν σε ανεκλάλητη χαρά και σε ανέκφραστο φως και σε απόλαυση αχόρταγη, ενώ εμείς θα οδηγηθούμε μαζί με τους δαίμονες στη φωτιά που δεν σβήνει και το σκουλήκι που δεν πεθαίνει, στο τρίξιμο των δοντιών, στο μεγάλο χάος, στα αβάσταχτα τάρταρα, στα άλυτα δεσμά, στα σκοτεινότατα έγκατα της γης, και όλα αυτά όχι για λίγο καιρό, ούτε για έναν χρόνο, ούτε για χίλια χρόνια, θα προσθέσω ακόμα ούτε για δέκα χιλιάδες χρόνια. Γιατί η κόλαση δεν θα έχει τέλος, όπως νομίζουν οι Ωριγενιστές, αλλά θα υπάρχει πάντοτε και κατά τον ίδιο τρόπο και αιώνια, σύμφωνα με την απόφαση του Κυρίου. Πού θα είναι λοιπόν τότε, όπως λένε οι Άγιοι, ο αδελφός ή ο πατέρας ή η μητέρα, για να μας λυτρώσουν και να πάρουν εκδίκηση; Πουθενά».

(Αγίου Θεοδώρου Στουδίτη, Κατήχηση 45η, ΕΠΕ, Φιλοκαλία, τομ. 18Α, σελ. 67 και 69)

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ Ο ΝΕΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ : ΠΟΙΟΥΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΚΟΥΝ ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΠΛΑΝΗΘΟΥΝ

Παρακαλώ μάθετε αυτά όλα εσείς που ονομάζεστε παιδιά του Θεού και φαίνεσθε πως είστε χριστιανοί. Εσείς που διδάσκετε άλλους με λόγια σε κάθε ευκαιρία, και νομίζετε πως είστε μεγαλύτεροι από τους άλλους. Εσείς λαϊκοί, λέγω, και μοναχοί και ιερείς, συναχθείτε όλοι μαζί με αγάπη Θεού, και ρωτήστε εκείνους που ξέρουν, και έχουν την πείρα σε αυτά, και ΖΗΤΗΣΤΕ ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΜΑΘΕΤΕ ΑΥΤΑ, ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΠΑΘΕΤΕ ΜΕ ΤΟ ΕΡΓΟ. Και επιπλέον ακόμη θελήστε να ανοίξετε μια φορά τα μάτια της ψυχής σας, για να δείτε τον Θεό και αληθινά να γίνετε παιδιά του Θεού, και όμοιοι με τον Θεό και Πατέρα σας κατά τα έργα, με την εμπειρία, και όχι με μόνα τα λόγια και τα εξωτερικά σχήματα και φορέματα. ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΤΕ ΤΕΤΟΙΟΙ, ΚΑΙ ΜΑΘΕΤΕ ΚΑΛΑ ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΤΟΤΕ ΛΑΒΕΤΕ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΑΞΙΩΜΑΤΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΤΟ ΑΛΛΟΙΜΟΝΟ, ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΠΡΙΝ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΕΤΕ ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΤΡΕΧΕΤΕ ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΘΥΜΙΑ ΚΑΙ ΑΝΕΒΑΙΝΕΤΕ ΣΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΑΞΙΩΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΡΜΟΖΟΥΝ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ, ΔΗΛΑΔΗ ΣΤΟΥΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΤΕΛΕΙΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΕ ΕΣΑΣ ΤΟΥΣ ΑΤΕΛΕΙΣ.

Λοιπόν αδελφοί μου αγαπητοί εν Χριστώ, σας παρακαλώ όλους, πρώτα να βάλετε θεμέλιο καλό την ταπείνωση στην οικοδομή των αρετών. Έπειτα με τους αγώνες της ευσέβειας και των αρετών να οικοδομήσετε τον οίκο της γνώσεως των μυστηρίων του Θεού, και να φωτισθείτε από Θείο Φως, και να δείτε (όσο είναι δυνατόν στους ανθρώπους) τον Θεό με νου καθαρό, και από τον Θεό να διδαχθείτε τα τελειότερα Μυστήρια της Βασιλείας των Ουρανών. Και τότε πλέον, με αυτήν τη γνώση που δίνεται στους αξίους άνωθεν από τον Πατέρα των Φώτων, να διδάσκετε και στους αδελφούς μας χριστιανούς, ποιό είναι το θέλημα του Θεού το αγαθό και τέλειο και ευάρεστο, και με τη διδασκαλία σας να προσφέρετε λαό εκλεκτό στον Θεό που σας έκανε, με τη Χάρη του Παναγίου Πνεύματος, πνευματικούς και διδασκάλους της Εκκλησίας Του, για να μη διωχθούμε έξω από τον νυμφώνα του Χριστού, ως καταφρονητές και μη φορούντες ένδυμα γάμου. Και μάλιστα ως φρόνιμοι οικονόμοι να οικονομήσουμε καλά στους συνδούλους μας το πνευματικό χάρισμα που λάβαμε, και πρωτύτερα από αυτό να διορθώσουμε καλά τη ζωή μας, και να ζήσουμε θεάρεστα, και έτσι να μπούμε ανεμπόδιστα στον νυμφώνα του Χριστού λαμπροί και φωτεινοί, με πολιτεία (ή ζωή) καθαρή, και με γνώση ουράνια, και γεμάτοι από Πνεύμα Άγιο, και να συμβασιλεύσουμε με τον Χριστό, και να κληρονομήσουμε δια του Χριστού τη Βασιλεία το Θεού και Πατρός μέσα στο Άγιο Πνεύμα.

(Από τον 59ο Λόγο του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, Τα ευρισκόμενα, σελ. 308-309)

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ Ο ΝΕΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ : ΜΕ ΠΟΙΟΝ ΤΡΟΠΟ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΑΝ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΜΑΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

Προσέχετε παρακαλώ, και με την βοήθεια του Θεού που δίνει λόγο με το άνοιγμα του ακάθαρτού μου στόματος, θα σας φανερώσω και εγώ, με λίγα λόγια, τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε να γνωρίσουμε αν έχουμε στις ψυχές μας τον Χριστό.

«Εν αρχή ήν ο Λόγος και ο Λόγος ήν προς τον Θεόν, και Θεός ήν ο Λόγος. Ούτος ήν εν αρχή προς τον Θεόν. Πάντα δι’ αυτού εγένετο. Εν αυτώ ζωή ήν, και η ζωή ήν το φως των ανθρώπων. Και το φως εν τη σκοτία φαίνει, και η σκοτία αυτό ου κατέλαβε». Λέγοντας αυτά ο Θεολόγος Ιωάννης φανέρωσε την αδιαίρετη Τριάδα. Και Θεό λέγει τον Πατέρα, Λόγο τον Υιό και ζωή το Πνεύμα το Άγιο, το οποίο είναι φως, και τα τρία Πρόσωπα πάλι, ο Πατέρας, ο Υιός και το Πνεύμα είναι ένα φως που φωτίζει στο σκοτάδι, δηλαδή στον κόσμο αυτόν. Γιατί ο Θεός είναι παρών παντού και όντας φως, φωτίζει. Και το σκοτάδι Αυτόν δεν κατέλαβε, δηλαδή ο μολυσμός της αμαρτίας δεν τον άγγισε καθόλου. Ούτε ο κόσμος Τον εμπόδισε από το φωτίζει, ούτε Τον γνώρισε, ούτε τον βρήκε, ούτε ενώθηκε με Αυτόν, ούτε Τον είδε, και γι’ αυτό δευτερώνει (ή επαναλαμβάνει) το ίδιο ο Θεολόγος (Ευαγγελιστής Ιωάννης), για να το κάνει σαφέστερο, και λέγει: «ήν το φως το αληθινόν, ό φωτίζει πάντα άνθρωπον, ερχόμενον εις τον κόσμον. Εν τω κόσμω ήν, και ο κόσμος δι’ αυτού εγένετο, και ο κόσμος αυτόν ουκ έγνω…». Από την αρχή, λέγει, ήταν παντού ο Θεός που φωτίζει, και ζωογονεί κάθε άνθρωπο που έρχεται στον κόσμο. Και πριν να κάνει τον κόσμο, ήταν. Γιατί κοντά στον Θεό όλα ήταν και πριν να γίνουν. Έπειτα, όταν έκανε αυτόν τον αισθητό κόσμο δεν χωρίστηκε ο Θεός από αυτόν τοπικά, διότι ο Θεός είναι παντού παρών, και γεμίζει όλα. Αλλά από εκείνα που έγιναν στον κόσμο, κανένα δεν πλησίασε σε αυτόν ως προς τη φύση και τη δόξα της Θεότητάς Του. Ότι ο Θεός, όντας αχώριστος από όλα, είναι φανερό ότι είναι σε όλα, όμως κανένας δεν τον γνωρίζει, καθώς λέγει ο Κύριός μας. «Και ουδείς Αυτόν επιγινώσκει, ειμή ο Υιός και ώ εάν βούληται ο Υιός αποκαλύψαι».

Λοιπόν ο Θεός που ήταν στον κόσμο, και δεν γνωριζόταν από αυτόν, ήλθε (λέγει) στα ίδια, και οι ίδιοι αυτόν ου παρέλαβον. Και ίδια λέγει τον κόσμο, και τους ανθρώπους που είναι στον κόσμο, γιατί είναι ο Κτίστης και Δεσπότης τους, και για τη συγγένεια που έκανε με τους ανθρώπους με την ενανθρώπησή Του. Λοιπόν στοχάσου καλά αυτά που είπαμε, και μάθε πώς ο Θεός Λόγος, Αυτός που ήταν στην αρχή προς τον Θεό και Πατέρα, και ο οποίος έχει τη ζωή στον εαυτό Του, και Αυτός που δημιούργησε όλα, και Αυτός που είναι φως, ο οποίος φωτίζει κάθε άνθρωπο. Αυτός που ήταν στο κόσμο πριν γίνει ο κόσμος, και ο οποίος δημιούργησε τον κόσμο, και είναι σε αυτόν, και από τον κόσμο δεν γνωρίζεται, ούτε καταλαβαίνεται, Αυτός ήλθε στον κόσμο. Και έγινε άνθρωπος, για να φανερωθεί ως Θεός, και να γνωριστεί Ποιός είναι σε εκείνους που δέχονται αυτόν ως Θεό με πίστη, και φυλάσσουν τις εντολές του, Αυτός ο οποίος στην παρούσα ζωή γνωρίζεται μέτρια, όσο μπορεί ο καθένας, ενώ στην κοινή ανάσταση πλέον φανερότερα.

Γιατί λέγει ο Ευαγγελιστής, «όσοι έλαβον Αυτόν, έδωκεν αυτοίς εξουσίαν τέκνα Θεού γενέσθαι τοις πιστεύουσιν εις το όνομα Αυτού. Οί ουκ εξ αιμάτων, ουδέ εκ θελήματος σαρκός, ουδέ εκ θελήματος ανδρός, αλλ’ εκ Θεού εγεννήθησαν. Και ο Λόγος σάρξ εγένετο, και εσκήνωσεν εν ημίν, και εθεασάμεθα την δόξαν Αυτού δόξαν ως μονογενούς παρά Πατρός πλήρης χάριτος, και αληθείας». Να ο καθρέπτης που σας προείπα, αυτά τα λόγια είναι. Και στοχάσου, παρακαλώ, την ακρίβεια των ευαγγελικών λόγων, πώς μας διδάσκει φανερά τα σημεία που γνωρίζονται οι πιστοί, για να γνωρίζουμε καθένας και τον εαυτό μας, και τους πλησίον. Όσοι δε, λέγει, έλαβαν Αυτόν, δηλαδή δια μέσου της πίστεως, και ομολόγησαν Θεό, και όχι άνθρωπο μόνον, έδωσε σε αυτούς εξουσία, δια μέσου του βαπτίσματος, να γίνουν παιδιά του Θεού, αφού τους ελευθέρωσε από την τυραννία του διαβόλου. Ώστε να μην είναι μόνον πιστοί, αλλά αν θελήσουν να πολιτεύονται (ή ζουν) και κατά τις εντολές Του, να αποκτούν ακόμη κοντά στην πίστη και την αγιότητα με την εργασία των εντολών Του. Καθώς και αλλού λέγει, «γίνεσθε Άγιοι, ότι Εγώ Άγιός ειμι. Και πάλιν γίνεσθε οικτίρμονες, ως ο Πατήρ ημών ο ουράνιος οικτίρμων εστίν».

Έπειτα φανερώνει και τον τρόπο, με τον οποίο γίνονται παιδιά Θεού, λέγοντας, «Οί ουκ εξ αιμάτων, ουδέ εκ θελήματος ανδρός, αλλ’ εκ του Θεού εγεννήθησαν». Και γέννησιν εδώ ονομάζει την πνευματική αλλοίωση, η οποία ενεργείται (ή γίνεται), και βλέπεται με τον βαπτισμό τον Αγίου Πνεύματος, καθώς Αυτός ο αψευδέστατος Κύριος λέγει, «Ιωάννης μεν εβάπτισεν ύδατι, υμείς δε βαπτισθήσεσθε εν Πνεύματι Αγίω». Ως εκ τούτου, εκείνοι που βαπτίζονται μέσα στο Άγιο Πνεύμα, γίνονται ως φως μέσα στο φως, και γνωρίζουν Εκείνον που τους γέννησε, γιατί τον βλέπουν.

Ότι δε εκείνοι που γεννηθούν, με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, είναι ανάγκη να τρέφονται και με την Αγία Κοινωνία του Αχράντου Σώματος και του Τιμίου Αίματος του Κυρίου μας. Άκουσε τί λέγει ο Ευαγγελιστής, «και ο Λόγος σάρξ (= σάρκα ή κρέας) εγένετο, και εσκήνωσεν εν ημίν». Και ότι αυτά τα λόγια αναφέρονται στα Άχραντα Μυστήρια, άκουσε τον Κύριο που λέγει, «Ο τρώγων μου την Σάρκα, και πίνων μου το Αίμα εν Εμοί μένει, Καγώ εν αυτώ». Διότι, όταν εμείς γεννηθούμε πνευματικά με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, και γίνουμε παιδιά του Θεού, και με την κοινωνία του Αχράντου Αυτού Σώματος και του Τιμίου Αίματος σκηνώσει, δηλαδή κατοικήσει σε μας ως φως ο Χριστός ο Υιός και Λόγος του Θεού που σαρκώθηκε, τότε ακολουθεί και το εθεασάμεθα την δόξαν Αυτού, δόξαν ως Μονογενούς παρά Πατρός. Γιατί, όταν γεννηθούμε πνευματικά από Αυτόν, και κατοικήσει Αυτός σε μας, μέσω των Αχράντων Μυστηρίων, και κατοικήσουμε και εμείς σε Αυτόν, τότε αμέσως την ίδια ώρα που γίνουν αυτά, βλέπουμε την δόξα της Θεότητάς Του, δόξα ως Μονογενούς κοντά σε Πατέρα, δηλαδή τέτοια που δεν έχει κάποιος άλλος, ούτε άγγελος ούτε άνθρωπος. Και επειδή ο Πατέρας είναι ένας Θεός, και ο Υιός Του ο Μονογενής ένας, είναι φανερό ότι και η δόξα των δύο, μία είναι. Αυτή η δόξα γνωρίζεται και αποκαλύπτεται σε όλους εκείνους που θέλει ο Υιός μέσω του Παναγίου Πνεύματος, το οποίο εκπορεύεται από τον Πατέρα.

Λοιπόν, αδελφοί μου, καθένας ας στοχαστεί καλά τη δύναμη των λόγων αυτών, και ας εξετάσει τον εαυτό του,

  1. αν ίσως έλαβε τον Θεό Λόγο που ήλθε, και αν έγινε παιδί του Θεού,
  2. αν ίσως δεν γεννήθηκε μόνο από αίμα και σάρκα, αλλά από τον Θεό,
  3. αν ίσως γνώρισε τον ενανθρωπήσαντα (ή Αυτόν που έγινε άνθρωπος) Θεόν Λόγο, πώς κατοίκησε σε Αυτόν,
  4. αν ίσως είδε την δόξα Αυτού, δόξα ως Μονογενούς δίπλα στον Πατέρα. (…)

Ας σταθούμε, αδελφοί μου, εμπρός σε αυτόν τον καθρέπτη της Αληθείας, και ας φύγουμε από τη βλαβερή και αιρετική διδασκαλία εκείνων που λέγουν πώς δεν αποκαλύπτεται τώρα σε μας τους πιστούς η δόξα του Κυρίου Ιησού Χριστού, μέσω της Χάρης του Αγίου Πνεύματος. Διότι η Χάρη δίνεται με την Αποκάλυψη και η Αποκάλυψη ενεργείται μέσω της Χάρης.

Λοιπόν, ούτε Πνεύμα Άγιο λαμβάνει κάποιος, αν ίσως το Πνεύμα δεν αποκαλύπτεται και βλέπεται νοερά, ούτε αποκάλυψη βλέπει, αν ίσως δεν φωτιστεί με τη Χάρη του Παναγίου Πνεύματος. Ούτε μπορεί να λέγεται πιστός, αν ίσως δεν λάβει τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Καθώς έλεγε ο Χριστός και στη Σαμαρείτιδα, «Ο πίνων εκ του ύδατος, ού Εγώ δώσω αυτώ, ου μη διψήσει εις τον αιώνα, αλλά γενήσεται εν αυτώ πηγή ύδατος αλλομένου εις ζωήν αιώνιον». Τούτο λέγει ο Ευαγγελιστής ότι το έλεγε ο Χριστός για το Πνεύμα, το οποίο επρόκειτο να λαμβάνουν οι πιστεύοντες σε Αυτόν.

Βλέπεις ότι εκείνοι που δεν έχουν Πνεύμα που να ενεργεί, και να λαλεί μέσα τους, είναι άπιστοι; Γιατί είναι αψευδής ο Χριστός, ότι αμαρτία δεν έπραξε, ούτε βρέθηκε δόλος στο στόμα Του. Λοιπόν αν ίσως ο Χριστός λέγει ότι δίνει το Πνεύμα σε εκείνους που πιστεύουν σε Αυτόν, βεβαιότατα εκείνοι που δεν έχουν το Πνεύμα, δεν είναι ενσυνείδητοι πιστοί. Αν δε και κάποιος λέγει ότι καθένας από εμάς τους πιστούς έλαβε και έχει το Πνεύμα χωρίς να το γνωρίζει και να το αισθάνεται, τούτος βλασφημεί, επειδή βγάζει ψεύτη τον Χριστό, ο οποίος είπε, «Ότι γενήσεται εν αυτώ πηγή ύδατος αλλομένου εις ζωήν αιώνιον». Και πάλι, «Ο πιστεύων εις Εμέ, ποταμοί ρεύσουσιν εκ της κοιλίας αυτού ύδατος ζώντος». Λοιπόν αν ίσως η πηγή αναβλύζει, βεβαιότατα και ο ποταμός που πηγάζει από την πηγή κα τρέχει, βλέπεται από εκείνους που βλέπουν. Αν δε και αυτά (για να πούμε σύμφωνα με τη γνώμη εκείνων που έχουν τέτοιο φρόνημα) ενεργούνται (ή γίνονται) σε μας χωρίς να αισθανόμαστε, και να καταλαβαίνουμε εμείς κανένα από αυτά, είναι φανερό ότι δεν θα αισθανθούμε εντελώς ούτε την αιώνια ζωή που ακολουθεί μαζί με αυτά, και μένει σε μας, ούτε θα δούμε το φως του Αγίου Πνεύματος, αλλά θα μείνουμε νεκροί και τυφλοί και αναίσθητοι και τότε στη μέλλουσα ζωή, καθώς και στην παρούσα. Και έτσι (κατά τη γνώμη αυτών) η ελπίδα μας έγινε μάταιη, και δρόμος μας μάταιος, επειδή εμείς είμαστε με τον θάνατο, δηλ. νεκροί, και δεν λαμβάνουμε αίσθηση της αιώνιας ζωής. Όμως δεν είναι έτσι, δεν είναι. Αλλά εκείνο που είπα πολλές φορές, εκείνο πάλι θα πω, και δεν θα παύσω από το να το λέγω.

Φως ο Πατέρας, φως ο Υιός, φως το Πνεύμα το Άγιο. Ένα φως τα Τρία, άχρονο, άτμητο, ασύγχυτο, αίδιο (= εκείνο που δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος), άκτιστο, άποσο, ανενδεές (= εκείνο που δεν χρειάζεται κάτι), αόρατο, που είναι και νοείται έξω από όλα, και πάνω από όλα. Τούτο το φως δεν μπόρεσε να δει ποτέ κανένας άνθρωπος, πριν να καθαριστεί, ούτε μπόρεσε να Το λάβει, πριν να Το δει. Διότι πρώτα πρέπει να Το δει κάποιος, και ύστερα με αγώνες πολλούς να το αποκτήσει, δεδομένου ότι πολλοί το είδαν, αλλά δεν το απέκτησαν, όπως εκείνοι που αξιώνονται να δουν πλούτο πολύ και αμέτρητο μέσα στα βασιλικά θησαυροφυλάκια, έπειτα αναχωρούν με άδεια χέρια. Γιατί πολλές φορές έρχεται στην αρχή θεία έλλαμψη και φωτισμός σε εκείνους που μετανοούν με θερμότητα καρδιάς, όμως αναχωρεί αμέσως. Και αν μεν επιδοθούν πλήρως στους αγώνες, μέχρι και αυτόν τον θάνατο, και Την ζητήσουν με πόνο καρδιάς, και παραστήσουν (= προσφέρουν θυσιαστικά) εμπρός στον Χριστό τον εαυτό τους άξιο και καθαρό και άμεμπτο σε όλα τους τα έργα, λαμβάνουν Αυτήν, η οποία έρχεται πάλι σε αυτούς τελειότερα. Αν όμως αμελήσουν λίγο, και δεν θελήσουν να επιδοθούν σε περισσότερους κόπους, με το να αγαπούν τη ζωούλα τους και την ανάπαυση, γίνονται ανάξιοι του εν λόγω χαρίσματος, και δεν μπαίνουν στην αιώνια ζωή τώρα που είναι ακόμη στο κορμί. Αν όμως και τώρα δεν μπουν σε αυτήν, είναι φανερό ότι ούτε μετά θάνατον θα αξιωθούν στην άλλη ζωή. Διότι αν καταδικάστηκε εκείνος που έλαβε το ένα τάλαντο, και το έκρυψε, επειδή δεν το πολλαπλασίασε, πόσο μάλλον θα καταδικαστεί εκείνος που δεν φύλαξε εκείνο που έλαβε, αλλά το έχασε από την αμέλειά του;

Λοιπόν εδώ, καθώς λέγει, η Θεία Γραφή, είναι το πανηγύρι, εδώ οι αγώνες και τα παλαίσματα, και εδώ δίνονται στους νικητές, ως προκαταβολές (ή αρραβώνες), τα στεφάνια των βραβείων. Ομοίως και σε εκείνους που νικήθηκαν, εδώ γίνεται φανερή η απαρχή της ντροπής και της κολάσεως. Και στοχάσου τους Αγίους Σαράντα Μάρτυρες, και όλους τους άλλους που μαρτύρησαν για τον Χριστό, πώς βεβαιώνουν αυτά που λέγω. Γιατί οι σαράντα Μάρτυρες, ενώ ακόμη μέσα στη λίμνη βρίσκονταν, έλαβαν από το χέρι του Κυρίου τα στεφάνια του μαρτυρίου. Και εκείνος που μπήκε στο λουτρό, αμέσως από τη ζέστη διαλύθηκε, και πήγε στην αιώνια φωτιά της κόλασης. Και ο Άγιος Ευστράτιος, ο περιβόητος στην αρετή, όταν τιμωρούνταν για την αγάπη του Χριστού, τότε έλεγε, τώρα γνώρισα ότι είμαι ναός Θεού, και το Πνεύμα του Θεού κατοικεί σε μένα, φύγετε από κοντά μου όλοι οι εργάτες της ανομίας. Και στο ηγεμόνα που τον έκρινε, έλεγε, αν ίσως δεν ήσουν έξω φρενών και αν η ψυχή σου δεν θα γινόταν από τα πάθη ολόκληρη γήινη και χοϊκή, θα σου έδειχνα πώς Τούτος ο Σταυρωμένος Χριστός είναι Σωτήρας, και Λυτρωτής, και Ευεργέτης. Είδες, πώς όταν ο Άγιος μπήκε στους αγώνες του μαρτυρίου, και τιμωρούνταν με τα βάσανα της αθλήσεως, τότε γνώρισε τον εαυτό του, πώς είναι ναός Θεού και είδε με τα νοερά μάτια της ψυχής του πώς κατοικεί σε αυτόν το Πανάγιο Πνεύμα; Τί άλλο θα γινόταν πιο φανερό από αυτήν τη μαρτυρία;

Αν όμως μερικοί πουν ότι εκείνοι ήταν Μάρτυρες και έπασχαν τόσα μαρτύρια για τον Χριστό, και πώς είναι δυνατόν εμείς να γίνουμε όμοιοι με εκείνους; Λέγω και εγώ σε αυτούς, ότι και εσείς οι ίδιοι, αν θέλετε, είναι δυνατόν να μαρτυρήσετε κάθε ημέρα, σαν τους Μάρτυρες, και να πάσχετε, και να τιμωρείστε για τον Χριστό, κάθε μέρα και κάθε νύκτα και κάθε ώρα. Και πώς είναι δυνατόν να γίνει αυτό; Αν στήσετε και εσείς πόλεμο με τους νοητούς εχθρούς μας δαίμονες, και αν στέκεστε πάντοτε ενάντιοι στην αμαρτία και στο θέλημά σας. Διότι εκείνοι εναντιώνονταν σε τυράννους, και εσείς στους δαίμονες και στα ολέθρια πάθη της σάρκας, τα οποία ορμούν τυραννικά κατά της ψυχής μας κάθε μέρα και νύκτα και ώρα, και μας βιάζουν να κάνουμε εκείνα που δεν αρμόζουν στη θεοσέβεια, και εκείνα που παροργίζουν τον Θεό.

(Από τον 57ο Λόγο του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, Τα ευρισκόμενα, σελ. 293-295)

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ : ΟΤΙ, ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΠΟΧΗ, ΣΧΕΔΟΝ ΟΛΟΙ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΤΑΔΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΑΔΕ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΟΥ, ΠΑΡΑ ΤΩΝ ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

… σήμερα, … υπάρχει τελείως εσφαλμένη επιλογή και ανυποταξία. Σχεδόν όλοι, θα μπορούσαμε να πούμε, στηρίζονται στις ανθρώπινες συνήθειες και στις εξουσίες των καθοδηγητών τους, οι οποίες είναι αντίθετες προς τις εντολές του Θεού. Και προτιμούν μάλλον να ακολουθούν τη ζωή του τάδε και του τάδε ηγουμένου, παρά των θεοπνεύστων πατέρων. Γι’ αυτό οι ποιμένες, μεταξύ των οποίων πρώτος εγώ, έχουμε κυριευθεί από αφροσύνη και δεν επιζητούμε τον Κύριο, ούτε ακολουθούμε τα ίχνη της άμεμπτης και σταθερής ζωής, αλλά ενεργούμε σαν να πάλιωσε ο νόμος του Θεού και έγινε ανενεργό το Ευαγγέλιο και ατόνησαν οι πνευματικοί θεσμοί και, για να πω και το πιο βλάσφημο, σαν να έχει αλλοιωθεί ο αναλλοίωτος Θεός. Γιατί αυτό σημαίνει το ότι λένε και κατηγορούν τους χρόνους και τις ημέρες και τις γενεές, λέγοντας ότι ήταν διαφορετικές εκείνες και διαφορετικές αυτές.

Εγώ όμως ανταπαντώ ότι αυτό δεν συνέβη από τη διαφορά του χρόνου. Γιατί ο ουρανός ούτε διαφορετικός έγινε, ούτε ετεροκίνητος, ούτε ο δημιουργός της ημέρας φωστήρας (δηλ. ο ήλιος) είναι ετερόφωτος, ούτε το σύμπαν φέρεται και κυβερνάται διαφορετικά από την προηγούμενη τάξη. Γιατί, σύμφωνα με τη Γραφή, «Τα στερέωσε, ώστε να είναι απαρασάλευτα για όλους τους αιώνες, και έδωσε πρόσταγμα, το οποίο δεν θα παρέλθει» (Ψαλμ. 148, 6). Αυτό όμως έχει συμβεί … εξαιτίας της εναλλαγής της ελεύθερης προαίρεσης, η οποία παραμέλησε τον έρωτα του Θεού και παρέδωσε την επιθυμία της στα υλικά, και δεν θέλει, ούτε προτιμά να μιμηθεί τα παραδείγματα της παλιάς δόξας, ούτε να αντιγράψει από την πρότυπη και πατερική θεόμορφη εικόνα, αλλά από τις δύσμορφες και αλλόκοτες και τερατώδεις… Αυτοί λοιπόν που απάτη τα ψελλίζουν αυτά, ή ας σχίσουν φανερά τα Ευαγγέλια και τα μαρτυρολόγια και τους νόμους του Κυρίου και κάθε γραπτό μνημείο που μας παρέδωσαν οι Άγιοι, ή, εφόσον δεν το κάνουν αυτό, αποβάλλοντας το νηπιακό και παράλογο φρόνημα, να γίνουν πραγματικά άνδρες του τελείου αναστήματος του Χριστού, και να βαδίζουν σύμφωνα με τα από τον Θεό παραδομένα λόγια, και να διδάσκουν και τους άλλους. Ή, εφόσον δεν κάνουν τίποτε από αυτά που ειπώθηκαν, ας κατηγορούν τη δική έλλειψη θέλησης και ασωτεία. Ίσως βέβαια υπάρξει γι’ αυτούς καιρός ανανήψεως…

(Στον ηγούμενο Συμεών, τομ. 18Β, ΕΠΕ, σελ. 53 και 55)

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ Ο ΝΕΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ : ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΘΑΡΡΟΥΜΕ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΜΟΝΟΝ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΛΑ ΕΡΓΑ

"ΑΝ ΙΣΩΣ ΠΟΘΟΥΜΕ, ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΜΟΥ ΑΔΕΛΦΟΙ, ΝΑ ΕΠΙΤΥΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΛΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ΚΑΙ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ, ΠΟΛΛΗ ΠΡΟΘΥΜΙΑ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ, ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟ ΣΕ ΜΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ, ΤΟ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΜΟΝΟΝ ΣΤΟΝ ΑΛΗΘΙΝΟ ΘΕΟ, ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ. ΑΛΛΑ ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΜΑΛΙΣΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΟΥΜΕ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΠΕΡΠΑΤΑΜΕ ΑΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΚΛΗΣΕΩΣ, ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΚΛΗΘΗΚΑΜΕ, ΚΑΘΩΣ ΛΕΓΕΙ Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ, ΔΗΛ. ΝΑ ΜΗ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΡΓΑ ΑΝΑΞΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ, ΜΕ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΟΝΟΜΑΣΤΗΚΑΜΕ, ΚΑΙ ΛΕΓΟΜΑΣΤΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ, ΞΕΡΟΝΤΑΣ ΟΤΙ ΘΑ ΚΑΤΑΚΡΙΘΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ, ΑΝ ΙΣΩΣ, ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΑΥΤΗ, ΖΟΥΜΕ ΜΕ ΟΚΝΗΡΙΑ ΚΑΙ ΑΜΕΛΕΙΑ. ΒΛΕΠΕΙΣ, ΑΓΑΠΗΤΕ, ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΣΩΘΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ, ΜΕ ΜΟΝΗ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΧΩΡΙΣ ΤΑ ΕΡΓΑ ; Η ΠΙΣΤΗ ΧΩΡΙΣ ΕΡΓΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΗ, ΟΠΩΣ ΛΕΓΕΙ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ Ο ΑΔΕΛΦΟΘΕΟΣ."

Εκείνος που πιστεύει, δεν μαζεύει χρήματα, επειδή πιστεύει ότι ο Θεός δεν αφήνει απρονόητους εκείνους που πιστεύουν σε Αυτόν, αλλά έχει την έγνοιά τους.

Όποιος πιστεύει, σκορπίζει τα χρήματά του στους φτωχούς, διότι πιστεύει ότι θα λάβει εκατονταπλάσια, και θα κληρονομήσει την αιώνια ζωή.

Εκείνος που πιστεύει, δεν υπερηφανεύεται, αλλά, μιμούμενος τον ίδιο τον Κύριο, ζητά επίμονα την ταπείνωση, όπως ο Κύριος.

Εκείνος που πιστεύει, δεν γελά, αλλά πενθεί, και κλαίει για τις αμαρτίες του, διότι πιστεύει ότι εκείνοι που γελούν σε αυτήν την ζωή, θα πενθήσουν και θα κλάψουν στην άλλη.

Εκείνοι που πιστεύουν, δεν είναι θυμώδεις, ούτε ταραχοποιοί, αλλά, μιμούμενοι τον Κύριο, έχουν πραότητα.

Όποιος πιστεύει, μισεί την αδικία και αγαπά τη δικαιοσύνη, επειδή ο Θεός την δικαιοσύνη αγάπησε, την δε αδικία μίσησε.

Όσοι πιστεύουν, δεν μάχονται με άλλους, αλλά μάλιστα ειρηνεύουν εκείνους που μάχονται, μιμούμενοι τον Κύριο, διότι και εκείνος αυτό έκανε.

Όποιος πιστεύει, υπομένει κάθε πειρασμό, και δεν βλασφημεί, διότι πιστεύει ότι θα λάβει για την υπομονή του άφθαρτο στέφανο.

Όποιος πιστεύει, δεν οργίζεται, αλλά μακροθυμεί και φυλάσσει την εντολή του Κυρίου, που λέει να μην οργίζεται καθόλου.

Εκείνος που πιστεύει, φυλάσσει σωφροσύνη, και δεν μολύνει τον εαυτό του με πορνείες, και μοιχείες και λοιπές ακαθαρσίες, αλλά φυλάσσει καθαρότητα και σωφροσύνη, διότι πιστεύει ότι εκείνοι που μολύνουν τα σώματά τους δεν θα σωθούν.

Αυτός που πιστεύει, δεν σκανδαλίζει αδελφό, αλλά υπηρετεί όλους, και δεν γογγύζει, αλλά μένει με την υπομονή του Θεού, διότι πιστεύει ότι θα λάβει μεγαλύτερο μισθό.

Εκείνος που πιστεύει, δεν επιορκεί, ούτε κάνει όρκο καθόλου με το στόμα του.

Όποιος πιστεύει, δεν είναι οκνηρός και αμελής στις προσευχές και ακολουθίες, αλλά προσέχει πάντοτε και προσεύχεται αδιάκοπα.

Αυτός που πιστεύει, δεν κατακρίνει κάποιον, διότι πιστεύει ότι όλοι είμαστε σε επιτίμια και ότι όλους πρόκειται να τους κρίνει ο Θεός και ότι με όποια κρίση κρίνει κάποιος, με εκείνη θα κριθεί.

Εκείνος που πιστεύει, δεν περπατά την πλατεία και ευρύχωρη οδό, η οποία φέρει σε απώλεια εκείνους που την περπατούν, αλλά περπατά την στενή και τεθλιμμένη, διότι πιστεύει ότι θα λυπηθεί λίγο και θα χαρεί αιώνια μαζί με τον Κύριο με όλους τους Αγίους.

Αυτός που πιστεύει, δεν αγαπά τον κόσμο, ούτε τα πράγματα του κόσμου, ούτε γονείς, ούτε αδελφούς ή γυναίκα ή παιδιά ούτε άλλο τίποτε, αλλά αγαπά μόνον τον Κύριο και σηκώνει τον Σταυρό του και τον ακολουθεί. Διότι πιστεύει ότι χίλιες ημέρες είναι σαν μία ημέρα εμπρός στον Κύριο και χίλιες ημέρες θα μετρηθούν κοντά στον Θεό, σαν μία σταλαγματιά στη θάλασσα. Ο δε μελλοντικός αιώνας είναι απέραντος, δεν έχει τέλος ούτε αριθμό.

Εκείνος που πιστεύει, δεν μένει αμετανόητος στις αμαρτίες του, αλλά, εάν και αμαρτήσει ως άνθρωπος, μετανοεί και πενθεί και κλαίει για τις αμαρτίες του, και δεν αμαρτάνει πλέον.

Όποιος πιστεύει, δεν ξεφαντώνει, και τρυφά με μεθύσια και ασελγή συμπόσια, και πορνικά τραγούδια, αλλά θυμάται πάντοτε τον θάνατο, και τη φοβερή ημέρα της κρίσεως. Και αυτά ενθυμούμενος προσεύχεται πάντοτε, νηστεύει, εγκρατεύεται και ετοιμάζει τα έργα του για τον θάνατο, πώς να απολογηθεί στον Βασιλέα της δόξας.

Εκείνος που πιστεύει, αγαπά τον Κύριο και μισεί τα πονηρά.

Όσοι πιστεύουν, δεν κρατούν μίσος κατά του αδελφού τους, ούτε αποδίδουν κακό αντί κακού. Αλλά αγαπούν τους μισούντες αυτούς, κάνουν καλό σε εκείνους που τους κακοποιούν, ευλογούν εκείνους που τους καταριούνται, υποφέρουν εκείνους που τους κατατρέχουν. Όταν βλασφημούνται και υβρίζονται, παρακαλούν και χαίρονται, και δεν σκέπτονται κανένα κακό, διότι έχουν την αγάπη ανόθευτη, καθαρή, αληθινή.

"ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΕΙ, ΑΓΑΠΑ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΡΘΑ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ. ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΔΕ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΡΘΑ, ΤΟΥΣ ΑΠΟΣΤΡΕΦΕΤΑΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΥΠΟΦΕΡΕΙ, ΑΛΛΑ ΤΟΥΣ ΔΙΩΧΝΕΙ, ΤΟΥΣ ΚΥΝΗΓΑ."

Όποιος πιστεύει, δεν παρακούει τα θεία λόγια, αλλά, ως πιστός, κάνει με προθυμία όλα του τα έργα σαν εργάτης του Θεού.

Όποιος πιστεύει, δεν κολακεύει, δεν κρατάει προσωποληψία, αλλά μιλά και κάνει όλα με αλήθεια και ορθότητα.

Εκείνοι που πιστεύουν, δεν υπερηφανεύονται, ούτε υψηλοφρονούν στους επαίνους και τις κολακείες.

Εκείνος που πιστεύει, και αποστρέφεται τον κόσμο για τον Κύριο, δεν συμπλέκεται πλέον με αυτόν.

Όποιος πιστεύει, δεν καταδέχεται κανένα πονηρό, αλλά αγωνίζεται μέχρι θανάτου για τον Χριστό και την αλήθεια και δεν φοβάται. Διότι εκείνοι που βλέπουν τα πονηρά και άνομα που γίνονται, και τα καταδέχονται, είναι όμοιοι με εκείνους που τα κάνουν, και θα χαθούν μαζί με εκείνους.

"ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΕΙ, ΔΕΝ ΑΓΑΠΑ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΡΘΑ."

Όποιος πιστεύει, λέγει την αλήθεια και δεν βγαίνει από το στόμα του κανένα ψεύδος. Διότι εκείνοι που λέγουν το ψεύδος, είναι άπιστοι και γιοί του διαβόλου.

Όποιος πιστεύει, δεν πλεονεκτεί, αλλά μάλιστα ελεεί και ευσπλαχνίζεται. Διότι πιστεύει ότι οι ελεήμονες θα ελεηθούν και διότι ο Κύριος θα καταστρέψει τα σπίτια εκείνων που πλεονεκτούν, και εκείνοι θα παραδοθούν στην άσβεστη φωτιά της κολάσεως και στο ακοίμητο σκουλήκι.

"ΟΠΟΙΟΣ ΠΙΣΤΕΥΕΙ, ΔΕΝ ΜΕΤΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΑΝΑΞΙΑ ΤΑ ΑΧΡΑΝΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ. ΑΛΛΑ ΚΑΘΑΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΜΟΛΥΣΜΟ, ΑΠΟ ΤΗ ΓΑΣΤΡΙΜΑΡΓΙΑ, ΑΠΟ ΤΗ ΜΝΗΣΙΚΑΚΙΑ, ΑΠΟ ΕΡΓΑ ΠΟΝΗΡΑ ΚΑΙ ΛΟΓΙΑ ΑΣΧΗΜΑ, ΑΠΟ ΓΕΛΙΑ ΑΤΑΚΤΑ, ΑΠΟ ΡΥΠΑΡΟΥΣ ΛΟΓΙΣΜΟΥΣ, ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΚΑΘΑΡΣΙΑ ΚΑΙ ΚΑΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ, ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΔΕΧΕΤΑΙ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΙΑ ΤΗΣ ΔΟΞΑΣ. ΔΙΟΤΙ, ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΘΕΤΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ, Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ, ΕΠΙΠΗΔΩΝΤΑΣ, ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΕ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΜΕΤΑΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΑΝΑΞΙΑ ΤΑ ΑΧΡΑΝΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ, ΚΑΙ ΕΡΧΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥΣ, ΚΑΘΩΣ ΕΚΑΝΕ ΣΤΟΝ ΙΟΥΔΑ, ΟΤΑΝ ΜΕΤΑΛΑΒΕ ΑΠΟ ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ."

Εκείνος που πιστεύει, δεν συκοφαντεί, δεν κατηγορεί τους αδελφούς του χριστιανούς, αλλά μάλιστα τους επαινεί, διότι εκείνοι που επαινούν άλλους, θα επαινεθούν από τους Αγίους Αγγέλους στη Βασιλεία των Ουρανών. Αλλοίμονο σε εκείνους που κατηγορούν και εγκαλούν άλλους ως πονηρούς, διότι θα οδηγηθούν από τους πονηρούς διαβόλους σαν κτήνη τετράποδα στο απομακρυσμένο σκοτάδι και εκεί θα είναι ο κλαυθμός και το τρίξιμο των δοντιών.

"ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΕΙ, ΠΕΡΠΑΤΑ ΟΡΘΑ ΤΗΝ ΟΔΟ ΤΩΝ ΕΝΤΟΛΩΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΛΙΝΕΙ ΟΥΤΕ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΟΥΤΕ ΔΕΞΙΑ, ΟΥΤΕ ΔΙΑΣΤΡΕΦΕΙ ΑΛΛΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΝΗΡΙΑ ΤΟΥ. ΔΙΟΤΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΔΙΑΣΤΡΕΦΕΙ ΑΛΛΟΥΣ, ΕΙΝΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ."

Εκείνος που πιστεύει αληθινά, δεν πιστεύει με το στόμα και την γλώσσα του, αλλά με την καρδιά του και αυτού τα έργα δείχνονται φανερά. Διότι εκείνος που πιστεύει αληθινά με την καρδιά του, εργάζεται τις εντολές του Κυρίου, ενώ εκείνος δε που πιστεύει με τα λόγια και όχι με την καρδιά του, όχι.

"ΓΙ’ ΑΥΤΟ, ΑΔΕΛΦΕ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗΤΕ, ΕΝΝΟΩΝΤΑΣ ΑΥΤΑ, ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΟΥ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΟΥ, ΚΑΙ ΑΦΗΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΟΝΗΡΙΕΣ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΝΕΟΤΗΤΑ ΣΟΥ, ΚΑΙ ΞΥΠΝΗΣΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΠΝΟ ΤΗΣ ΑΜΕΛΕΙΑΣ. ΕΛΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ. ΔΙΟΡΘΩΣΕ ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΑΝΑΡΙΘΜΗΤΑ ΣΦΑΛΜΑΤΑ ΣΟΥ. ΑΠΟΔΙΩΞΕ ΤΙΣ ΠΟΝΗΡΕΣ ΚΑΙ ΕΜΠΑΘΕΙΣ ΣΟΥ ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ. ΑΠΟΡΡΙΨΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΤΙΣ ΣΑΡΚΙΚΕΣ ΗΔΥΠΑΘΕΙΕΣ ΔΙΑ ΜΕΣΟΥ ΤΗΣ ΕΚΠΛΗΡΩΣΕΩΣ ΤΩΝ ΕΝΤΟΛΩΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΟ ΚΑΘΑΡΗΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΣΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΕΦΑΝΩΘΕΙΣ ΑΞΙΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ, ΚΑΙ ΝΑ ΑΞΙΩΘΕΙΣ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ."

(Λόγος 48ος από τα Ευρισκόμενα Έργα του)

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ Ο ΝΕΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ : ΤΑ ΠΕΝΤΕ (5) ΤΕΧΝΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Ο Διάβολος, όντας έμπειρος, πολεμά τους ανθρώπους με πέντε μεθόδους:

  1. Με την κοσμική σοφία πλανά τους ανθρώπους.
  2. Με τον ιουδαϊσμό πλανά τους Εβραίους, και τους πείθει να θεωρούν ότι πιστεύουν καλά, με το να σέβονται τον Θεό.
  3. Με τον ίδιο τρόπο πλανά και τους Μουσουλμάνους.
  4. Με τις αιρέσεις πλανά τους θεοσεβείς, και τους χωρίζει από την Ορθοδοξία.
  5. ΜΤους ορθοδόξους πάλι τους χωρίζει από τον Θεό με τα κακά έργα, και με τη ζωή που είναι αντίθετη στην ορθοδοξία. Δηλαδή με τη φιλαργυρία, με τη φιληδονία και με τη φιλοδοξία.

Και πάλι με τους αγώνες των καλών έργων, και με την κακοπάθεια, ρίχνει τους αγωνιστές στην υπερηφάνεια, που είναι η αρχή και η ρίζα κάθε κακίας, και στη φιλοδοξία, την επιθυμία της δόξας και τιμής των ανθρώπων.

Ώστε πρέπει να ζητήσουμε με τί τρόπο μπορούμε να αποφύγουμε τις επιβουλές του Διαβόλου. Και δεν είναι δυνατόν με άλλο τρόπο να γλυτώσουμε, παρά μόνο να προστρέξουμε στον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό με μεγάλη ταπείνωση ψυχής, και με άκρα συντριβή καρδιάς.

Και ο Χριστός θα πολεμήσει για μας, και εμείς θα ησυχάσουμε, γιατί ο πόλεμος, και η αντίσταση στον εχθρό αυτόν Διάβολο, και η νίκη εναντίον του δεν γίνεται με άλλο τρόπο, παρά μόνο με αυτόν τον ίδιο τον Χριστό.

(Λόγος 44ος από τα Ευρισκόμενα Έργα του)

Ο Άγιος Τριαδικός Θεός χάρισε στον Όσιο Γέροντα Αθανάσιο το ύψιστο χάρισμα της Θεολογίας, του μεγέθους των μεγάλων Θεολόγων Πατέρων της Ορθόδοξης Εκκλησίας, λόγω της ακριβούς ορθόδοξης πίστεώς του, της καθαρότητας και της αγιότητας του βίου του και του τεράστιου κόπου του στη μαθητεία της Αγίας Γραφής και των συγγραμμάτων των Αγίων Πατέρων, όπως τούτο με σαφήνεια προκύπτει από τα μαθήματά του Ορθόδοξης Θεολογίας και τις Ομιλίες του.
Νέες Προσθήκες στο Theognosia.gr
08/12/2017 - Προσθήκη Υλικού (Δεξιά στήλη) :
Εκκλησιαστική Μουσική
Χριστουγεννιάτικοι Ύμνοι (6 YOUTUBE VIDEOS) »

08/12/2017 - Προσθήκη Υλικού (Κεντρική στήλη)
Πως η Θρησκεία Σώζει την Ποίηση: Το Ώριμο Πρόγραμμα του νομπελίστα T.S.ELIOT [T.S. Eliot. (1888-1965)]
Της Ράνιας Γάτου, Ποιήτριας - Δοκιμιογράφου (PDF)

08/12/2017 - Προσθήκη Υλικού (Δεξιά στήλη - Τομέας : Όσιος Γέροντας Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος )
Οι 3 Ιεράρχαι ως αγωνιστές - μακαριστού μητροπολίτη Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτη (YouTube Video) »

05/12/2017 - Προσθήκη Υλικού (Αριστερή στήλη : Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης )
Άγιος Παΐσιος - Για την ταπείνωση και την εν Χριστό ζωή (YOUTUBE VIDEO) »

04/12/2017 - Προσθήκη Υλικού (Αριστερή στήλη : Μακαριστός Γέροντας Αρχιμανδρίτης Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος )
Αφιέρωμα στον μακαριστό π. Eπιφάνιο Θεοδωρόπουλο από τις εκδόσεις 'Υπακοή' (5 YOUTUBE VIDEOS) »

04/12/2017 - Προσθήκη Υλικού (Τομέας : Γέροντας Εφραίμ των Ι.M. Φιλοθέου Αγ. Όρους και Αγ. Αντωνίου Αριζόνα)
Για την κόλαση - από τον γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας » (YOUTUBE VIDEO)

01/12/2017 - Προσθήκη Υλικού (Κεντρική στήλη)
Ο Ιπποκράτης – με τον σπερματικό λόγο του άσαρκου Θεού λόγου τον οποίο έδωσε σε αρχαίους επιστήμονες – είχε αντιληφθεί ότι οι σωματικές νόσοι είναι απόρροια ... (PDF)

30/11/2017 - Προσθήκη Υλικού (Αριστερή στήλη - Τομέας : Το λεγόμενο παγκόσμιο συμβούλιο των "εκκλησιών" )
Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών - Η ένωση των προτεσταντικών "εκκλησιών" και των ορθοδόξων εκκλησιών, μελών του παγκόσμιου συμβουλίου εκκλησιών, καθώς και της παρατηρήτριας ρωμαιοκαθολικής "εκκλησίας", προωθείται και προάγεται με την κοινή οργάνωση και διοίκηση της νέας αντίχριστης εκκλησίας του οικουμενισμού ή θρησκευτικού συγκρητισμού ή γνωστικισμού (9 LINKS) »

29/11/2017 - Προσθήκη Υλικού (Αριστερή στήλη : Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης )
Άγιος Παΐσιος - Για τα επερχόμενα (=τα έσχατα) (YOUTUBE VIDEO) »

29/11/2017 - Προσθήκη Υλικού (Τομέας : Γέροντας Εφραίμ των Ι.M. Φιλοθέου Αγ. Όρους και Αγ. Αντωνίου Αριζόνα)
Για την δευτέρα παρουσία - από τον γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας » (YOUTUBE VIDEO)

28/11/2017 - Προσθήκη Υλικού (Αριστερή στήλη : Μακαριστός Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος )
Για τη δευτέρα παρουσία του Χριστού (YOUTUBE VIDEO) »

26/11/2017 - Προσθήκη Υλικού (Αριστερή στήλη : Όσιος Γέροντας Μοναχός Ιωσήφ ο Ησυχαστής )
Για τον γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή από τον γέροντα Εφραίμ της Φιλοθέου και της Αριζόνα πνευματικό παιδί του γέροντα Ιωσήφ του Ησυχαστή (YOUTUBE VIDEO) »

26/11/2017 - Προσθήκη Υλικού (Κεντρική στήλη)
Η αντίχριστη οικουμενική πανθρησκεία του Σιωνισμού (YOUTUBE VIDEO)

26/11/2017 - Προσθήκη Υλικού (Τομέας : Γέροντας Εφραίμ των Ι.M. Φιλοθέου Αγ. Όρους και Αγ. Αντωνίου Αριζόνα)
Για τον αόρατο πόλεμο - από τον γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας » (YOUTUBE VIDEO)

24/11/2017 - Προσθήκη Υλικού (Αριστερή στήλη : Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης )
Άγιος Παΐσιος, ο οικουμενικός αγιορείτης - Ρωσική ταινία (στα Ελληνικά) (YOUTUBE VIDEO) »

24/11/2017 - Προσθήκη Υλικού (Αριστερή στήλη : Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης )
Μια συμμαθήτρια του μιλά για τον Άγιο Παΐσιο (YOUTUBE VIDEO) »

24/11/2017 - Ενεργοποίηση Τομέα και Προσθήκη Υλικού (Αριστερή στήλη : Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης )
Η ζωή και το έργο του γέροντα Παΐσιου ( ET3 2011) (YOUTUBE VIDEO) »

22/11/2017 - Προσθήκη Υλικού (Κεντρική στήλη)
Επιστημονική ημερίδα - πατερική θεολογία και μεταπατερική αίρεση (οι αιρετικές αποφάσεις της ψευδο-συνόδου της Κρήτης εφαρμόζουν την αντίχριστη αντιπατερική ή μεταπατερική θεολογία)(YOUTUBE VIDEO)

22/11/2017 - Προσθήκη Υλικού (Κεντρική στήλη)
Η μεταπατερική θεολογία πιστή θεραπαινίδα του οικουμενιστικού συγκρητισμού (PDF)

22/11/2017 - Προσθήκη Υλικού (Κεντρική στήλη)
Ο «θρησκευτικός» συγκρητισμός= οικουμενισμός (YOUTUBE VIDEO)

21/11/2017 - Προσθήκη Υλικού (Κεντρική στήλη)
Ο ύμνος του αγίου Νεκταρίου Αιγίνης "Αγνή Παρθένε" σε διάφορες γλώσσες (6 γλώσσες - YOUTUBE VIDEO)

21/11/2017 - Προσθήκη Υλικού (Κεντρική στήλη)
Ομιλία - Γέροντα Αθανασίου Μυτιληναίου :Στα εισόδια της Θεοτόκου - με τίτλο: η αγία αφετηρία της πνευματικής μας ζωής (AUDIO)

20/11/2017 - Προσθήκη Υλικού (Τομέας : Γέροντας Εφραίμ των Ι.M. Φιλοθέου Αγ. Όρους και Αγ. Αντωνίου Αριζόνα)
Πως θα νικήσουμε τον διάβολο ; από τον γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας » (YOUTUBE VIDEO) 20/11/2017 - Ενεργοποίηση Τομέα και Προσθήκη Υλικού (Αριστερή στήλη : Μακαριστός Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος )
Για την μετάνοια και την εξομολόγηση (YOUTUBE VIDEO) »

20/11/2017 - Προσθήκη Υλικού (Αριστερή στήλη : Μακαριστός Γέροντας Αρχιμανδρίτης Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος )
Ο π. Επιφάνιος αποστομώνει τον Θεοδώρητο Μαύρο (« ΓΟΧ ») (YOUTUBE VIDEO) »

18/11/2017 - Προσθήκη Υλικού (Κεντρική στήλη)
Ομιλία - Γέροντα Αθανασίου Μυτιληναίου : Η παραβολή του άφρονα πλούσιου ... (AUDIO)

18/11/2017 - Δημιουργία Τομέα και Προσθήκη Υλικού (Αριστερή στήλη : Όταν ένας ανώτατος κληρικός ανήκει στην μασωνία)
Αθηναγόρας, οικουμενικός πατριάρχης - μεγάλη στοά της Ελλάδος (LINK) »

18/11/2017 - Προσθήκη Υλικού (Κεντρική στήλη)
Ο πατριάρχης Βαρθολομαίος που προωθεί έντονα την πράσινη νέα παγκόσμια τάξη και μάλιστα στο σκέλος αυτής της πράσινης θρησκευτικής παγκοσμιοποίησης. (YOUTUBE VIDEO)

15/11/2017 - Προσθήκη Υλικού (Δεξιά στήλη - Τομέας : Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ (ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ)
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, επίσκοπος Αχρίδος και Ζίτσης (βίντεο με ελληνικούς υποτίτλους) (YouTube Video) »

15/11/2017 - Προσθήκη Υλικού (Δεξιά στήλη - Τομέας : Η επιθετική προπαγάνδα και προώθηση της ομοφυλοφιλίας )
Άρχισαν οι «καταργήσεις» φύλου: ο Ιάσωνας που θα λέγεται (και) «Αντιγόνη» (PDF) »

15/11/2017 - Προσθήκη Υλικού (Δεξιά στήλη - Τομέας : Η επιθετική προπαγάνδα και προώθηση της ομοφυλοφιλίας )
Σόδομα και Γόμορρα : η πεντάπολη της αμαρτίας της ομοφυλοφιλίας (YOUTUBE VIDEO) »